W spisie posiadłości biskupstwa miśnieńskiego z roku 1346, obok kościoła parafialnego, wspomniana jest także kaplica św. Barbary. Była ona prawdopodobnie drewniana, gdyż nową, murowaną zaczęto budować w 1502 r. przez Bractwo Kurkowe, założone w 1498 r. przez Urlicha Schoff, rycerza na Gryfie. Bractwo owo miało za patronkę „Najświętszą Marię Pannę” i ku jej czci oraz Marii Magdaleny zbudowano kaplicę, którą dziś nazywamy kaplicą św. Barbary. Kaplica posiadała też przywileje odpustowe z 1502 i 1511 r. Odprawiano w niej Msze św. jedynie w odpust św. Barbary. W czasie reformacji kaplicą zarządzali protestanci, lecz z dniem 26 II 1654 r. przeszła ona na wyłączną własność kościoła katolickiego.
Pożary lat 1583, 1642 i 1699 wyrządziły kaplicy poważne szkody. Obecny wygląd budynku pochodzi z 1713 roku. Graf Jan Antoni Schaffgotsch doprowadził do ukończenia budowy kaplicy, w dzisiejszym stanie, w 1713 r. Zrealizował w ten sposób życzenia swego ojca Leopolda, który na utrzymanie niniejszej kaplicy pozostawił pewne kapitały. Poświęcenia kościoła w 1713 roku dokonał ksiądz proboszcz Meissner. Nazwisko architekta tej budowli jest nie znane.
Do 1767 r. kaplica posiadała wieżę, która wieńczyła łamany dach nad świątynią. Sama kaplica to raczej podłużna hala, skomponowana w szlachetnych formach. Osiem pilastrów wewnątrz podtrzymuje sklepienie.
W 1939 roku rzeźby i obrazy, stanowiące ozdobę kaplicy, wysłane zostały do konserwacji i zaginęły. Od tego czasu wystrój jest raczej ubogi i w części pochodzi z kościoła parafialnego.