Miejski Ogród Zoologiczny w Łodzi – ogród zoologiczny znajdujący się przy ul. Konstantynowskiej w Łodzi, założony w 1938 na Polesiu. W 2013 łódzkie Zoo prezentowało 2245 zwierząt z 677 gatunków. Ogród jako jedyny w Polsce prezentuje zagrożone wyginięciem lwy azjatyckie i ariranie amazońskie. Placówka od 1975 należy do Światowego Stowarzyszenia Ogrodów Zoologicznych i Akwariów (ang. WAZA], od 1993 jest członkiem Europejskiego Stowarzyszenia Ogrodów Zoologicznych i Akwariów (ang. EAZA). Miejski Ogród Zoologiczny jest jednostką wchodzącą w skład Zarządu Zieleni Miejskiej w Łodzi. Ogród zoologiczny powstał na ostatnim skrawku dawnej Puszczy Łódzkiej, w części miasta zwanej Zdrowie. Zajmował wówczas obszar 8,9 ha. Dokładna data otwarcia ogrodu pozostaje nieznana. W łódzkich archiwach nie zachowały się żadne dokumenty, za początek jego istnienia przyjęto moment ukończenia budowy parkanu, co miało miejsce jesienią 1938 roku. Pierwszym mieszkańcem Zoo był jeleń o imieniu Boruta, który przywędrował do centrum miasta i został złapany na placu Reymonta. Drugą wojnę światową łódzki ogród przetrwał w całkiem dobrej kondycji, a po wyzwoleniu, w roku 1945 trafiła tu znaczna część zwierząt ze zniszczonego ogrodu zoologicznego we Wrocławiu. W 1950 roku łódzkie zoo powiększyło swój obszar niemal dwukrotnie, do 16,64 ha. Ogród systematycznie się rozwijał. W latach 50. XX w. powstał duży skalny wybieg dla pawianów, który wkrótce stał się wizytówką łódzkiego Zoo. W roku 1968 oddany został do użytku pawilon dla dużych kotów, połączony z kompleksem nowoczesnych wybiegów. Jubileusz 50-lecia ogrodu zbiegł się z wybudowaniem przestronnego budynku żyrafiarni oraz dużego, trawiastego wybiegu dla tych zwierząt, a na 60-lecie powstał szpital i kwarantanna weterynaryjna. Od 1991 Zoo uczestniczy w Międzynarodowym Systemie Rejestracji Gatunków (ang. International Species Information System – ISIS). W 2001 w pobliżu wybiegów żubrów i bizonów, oddana została do użytku stajnia antylop połączona z ekspozycją ptaków. W tym samym roku większość ptaków drapieżnych i sów przeprowadziła się do nowych wolier z ekspozycją za szybami. Wiosną 2004 roku otwarto całoroczny pawilon niedaleko żyrafiarni, w którym zamieszkały dikdiki żwawe, rozmaite ptaki oraz południowoamerykańskie żaby. Rok później za lwiarnią powstała duża woliera dla ptaków i żółwi wodnych. Południowa część lwiarni została zmodernizowana i zajmują ją serwale. W kwietniu 2011 roku otworzono pawilon motylarni. W ciągu ostatnich lat został urozmaicony plac zabaw dla dzieci. Także z myślą o najmłodszych od kilku lat systematycznie powiększany jest teren mini zoo, gdzie najmłodsi mają bezpośredni kontakt ze zwierzętami. 18 maja 2013, przed wejściem do łódzkiego zoo uroczyście odsłonięto pomnik Maurycego i Hawranka, będący ósmą rzeźbą stworzoną w ramach projektu Łódź Bajkowa.

Źródło:

Ulica Krzemieniecka ma długość 1,6 km. Rozpoczyna się przy ul. Karolewskiej, a kończy przy ul. Konstantynowskiej. Zaliczana jest do kategorii ulic zbiorczych o znaczeniu tranzytowym w skali miasta. Prowadzi ruch o znacznym natężeniu z centrum w kierunku zachodnich dzielnic takich jak Karolew, Retkinia, Złotno i Teofilów oraz w kierunku wylotowym na Konstantynów Łódzki, a na odcinku pomiędzy ul. Retkińską i ul. Konstantynowską dodatkowo ruch w relacji Retkinia – Teofilów.

Historycznie przebieg ul. Krzemienieckiej ściśle związany jest z przebiegiem południowo-zachodniej granicy starej Łodzi. W obecnych warunkach terenowych ten przebieg można opisać następująco: od wschodu granica biegła od obecnej ul. Objazdowej do miejsca, gdzie dawniej było skrzyżowanie ul. Karolewskiej z Krzemieniecką (rejon po zachodniej stronie kładki dla pieszych nad torami tramwajowymi), następnie południową (lewą) stroną obecnej ul. Krzemienieckiej, przy budynku Krzemieniecka 24 przechodziła na prawą stronę i prowadziła ukosem wzdłuż północnej granicy skweru usytuowanego naprzeciwko ul. Retkińskiej, i dalej biegła łukiem przez obecny teren ogrodu zoologicznego do przecięcia z ul. Konstantynowską w rejonie bramy gospodarczej zoo na wprost ul. Zdrowie (na terenie zoo przebieg ten można łatwo odczytać z przebiegu wewnętrznych alejek). W latach 40. XIX w. na częściowo zalesionych gruntach należących do wsi Rekinia położonych na południe od wyżej opisanej granicy powstała kolonia rolnicza Karolew. Wzdłuż granicy biegła polna droga dojazdowa do działek rolnych wytyczonych prostopadle do głównej drogi osady, czyli dzisiejszej ul. Wileńskiej.

W latach 90. XIX w. granicę Łodzi z Karolewem przecięła szosa Karolewska (dzisiejsza ul. Karolewska). Szosa ta dochodziła do obecnej ul. Wileńskiej, która była jej przedłużeniem w kierunku zachodnim. Poprowadzono też nową drogę , która zaczynała się przy ul. Konstantynowskiej i biegła na południowy wschód wzdłuż granicy miasta do miejsca, gdzie kończy się ogród zoologiczny (odcinek ten stał się później częścią ul. Krzemienieckiej w pierwotnym jej przebiegu), następnie odbijała na południe w kierunku Retkinii (była to późniejsza ul. Retkińska) łącząc się z szosą Karolewską (ul. Wileńska). W najdalej wysuniętej na zachód części Karolewa po południowej stronie początkowego odcinka tej drogi Izrael Poznański założył dużą cegielnię, która zajmowała teren należący obecnie do ogrodu zoologicznego i ogrodu botanicznego. W 1893 r. Leo Plihal rozpoczął budowę swojej fabryki przy szosie Karolewskiej tuż za granicą miasta. Od początku XX w. grunty karolewskie ulegały stopniowej parcelacji pod niską zabudowę mieszkalną (powstały wtedy uliczki nazwane później: Kowieńska, Sandomierska, Grodzieńska, Gwiazdowa). Wtedy też dawna droga polna biegnąca skrajem lasu miejskiego od szosy Karolewskiej do drogi Retkińskiej stała się drogą dojazdową do tych ulic. W 1906 r. teren Karolewa przyłączono do Łodzi.

W 1921 r. całej drodze na docinku od Karolewskiej do Konstantynowskiej nadano nazwę Krzemieniecka. Jednak w okresie międzywojennym i w pierwszym dziesięcioleciu po wojnie niewiele się tutaj zmieniło. Pomiędzy ul. Karolewską a Równości (Retkińską) ulicę wybrukowano. Nie pojawiła się tu jednak zwarta zabudowa. Na przełomie lat 20. I 30. pod nr 5 wybudowano szpital PCK. W latach 30. na obszarze lasu miejskiego rozciągającego się wzdłuż całej ulicy po jej północnej stronie rozpoczęto urządzanie parku im. Piłsudskiego, ale oprócz zorganizowania ogrodu zoologicznego oraz częściowo terenu tzw. wystawy periodycznej (po wschodniej stronie terenu szpitala, pod nr 3) nie zdołano do wybuchu wojny w pełni zagospodarować terenu sąsiadującego z ulicą.

W drugiej połowie lat 50. zlikwidowano cegielnię i część jej terenu przeznaczono na powiększonie ogrodu zoologicznego. Na pozostałej części stworzono zalążki przyszłego ogrodu botanicznego. W związku z tym zmienił się przebieg ul. Krzemienieckiej pomiędzy ul. Retkińską i Konstantynowską. Ten nowy odcinek pochłonął wytyczoną w 1936 r. po zachodniej stronie ul. Retkińskiej krótką uliczkę Wybickiego. W 1954 r. na terenie parku przyległym do ulicy na wschód od zoo utworzono projektowany jeszcze latach 30. rezerwat leśny „Polesie Konstantynowskie”. Na początku lat 60. na zachód od dawnej fabryki Plihala (Zakłady tekstylne „Femina”) urządzono ogródki działkowe i wzniesiono cztery bloki mieszkalne dla pracowników. W następnych latach po południowej stronie powstały bloki spółdzielni mieszkaniowej „Polesie”, najpierw czteropiętrowe, później dziesięciopiętrowe wieżowce. Pod koniec lat 60. Skorygowano przebieg ulicy pomiędzy ul. Gwiazdową i Retkińską, a odcinek od Karolewskiej do Retkińskiej uzyskał nawierzchnie asfaltową. Kilka lat później w związku z budową osiedla na Retkinii i koniecznością dostarczania elementów wielkopłytowych z fabryki domów na Teofilowie na dalszym odcinku ulicy nawierzchnię szlakową zastąpiła nawierzchnię asfaltowa. Wkrótce zaczęły kursować tędy autobusy miejskie linii nr 76 z Teofilowa przez Dworzec Kaliski na pl. Barlickiego. W planach perspektywicznych rozwoju przestrzennego miasta z początku lat 70. przewidywano przedłużenie al. Mickiewicza w ciąg ul. Krzemienieckiej i Retkińskiej, dlatego narożnik wschodni na styku tych ulic do lat 90. pozostawał niezabudowany.

W połowie lat 80. przystąpiono do przebudowy układu ulicznego w rejonie dworca Łódź Kaliska zakończonej w 1994 r. oddaniem do użytku al. Bandurskiego. W wyniku tych zmian początkowy odcinek ul. Krzemienieckiej w rejonie ul Karolewskiej uległ częściowej likwidacji i odcięciu od pozostałej części przez nowopowstałą arterię. W 2012 r. jezdnię tego fragmentu ulicy zaadaptowano na parking. W 1998 r. po przebudowie skrzyżowania ul. Krakowskiej z ul. Konstantynowską zmienił się przebieg końcowego odcinka ulicy Krzemienieckiej. W 2009 r. zmodernizowano ulicę pomiędzy al. Bandurskiego i ul. Retkińską i wzdłuż całej Krzemienieckiej wybudowano drogę dla rowerów.