|
starsze nowsze oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 6 głosów | średnia głosów: 6
Lata 1895-1900 , Cmentarz na przełomie XIX i XX wieku.Skomentuj zdjęcie
|
2 pobrania 668 odsłon 6 średnia ocen Poprzednie i następne zdjęcia verbensis Obiekty widoczne na zdjęciu
Cmentarz Powązkowski (Stare Powązki) więcej zdjęć (339) Zbudowano: 1790 Zabytek: 445/1 z 01.07.1965 Powstał w 1790 na działce darowanej przez starostę klonowskiego Melchiora Korwina Szymanowskiego początkowo zajmując powierzchnię zaledwie 2,6 ha. Poświęcony 20 maja 1792, a w 1793 ukończono tam budowę kościoła św. Karola Boromeusza, ufundowanego przez króla Stanisława Augusta i prymasa Michała Poniatowskiego, a zaprojektowanego przez Dominika Merliniego. Powiększany 19 razy (ostatnio w 1971) zajmuje 43 ha (dla porównania Watykan - 44 ha). Cmentarz i kościół ucierpiały w czasie II wojny światowej - część nagrobków do dnia dzisiejszego leży w gruzach (przy ul. Okopowej). Tutaj też w czasie okupacji działała Armia Krajowa - były tu składy broni, odbywały się wykłady wojskowe, tędy też szły transporty żywności do getta warszawskiego. Nagrobek Ignacego Komorowskiego więcej zdjęć (15) Wykonawca: Wojciech Święcki Zbudowano: 1859 Ignacy Marceli Komorowski (ur. 13 stycznia 1824, zm. 14 października 1857) – polski kompozytor. ul. Powązkowska więcej zdjęć (2188) Dawniej: Powązkowa / Powązkowska za Okopami Ulica Powązkowska jest dawną drogą z Warszawy do wsi Powązki, pojawiającej się w źródłach od XIV wieku. Uregulowana została pod koniec XVIII wieku i wtedy też uzyskała nazwę. Pierwotnie używano różnych nazw, takich jak Powązkowa czy Powązkowska za Okopami. Ostatecznie ustalono nazwę Powązkowska. Nazwa ta została oficjalnie wprowadzona do dokumentów 30 listopada 1975 roku, wraz ze wszystkimi nazwami ulic nadanymi przed tą datą. Do czasu modernizacji ulicy w 1971 roku kursowały nią tramwaje. Źródło: ul. Ostroroga Jana więcej zdjęć (1089) Ulica Jana Ostroroga – ulica leżąca na Woli, oddzielająca Młynów od Powązek. Biegnie od ul. Obozowej do Kozielskiej. Ulica powstała jako część ul. Młynarskiej, która istnieje od końca XVIII wieku i biegła od drogi wolskiej w kierunku Powązek. Wraz z rozwojem Cmentarza Powązkowskiego północna część ulicy oddzieliła się, stając się dzisiejszą ulicą Ostroroga, która wówczas nazywana była Młynarską Tylną i biegła aż do Szosy Powązkowskiej i rosyjskich Powązkowskich Letnich Baraków, gdzie jej bieg kontynuowała ul. Wójtowska (obecnie Elbląska). Obecną nazwę ulica zyskała 5 lipca 1921 roku, wtedy też wykrystalizował się jej bieg od ul. Obozowej do torów, za którymi zmieniała się w ul. Elbląską. Od tamtego czasu bieg ulicy zmienił się jedynie nieznacznie - po wojnie w rejonie ul. Tatarskiej wyprostowano bieg ulicy, która dawniej skręcała formując skrzyżowanie z nieistniejącą obecnie ul. Bogusława przy terenach Syndykatu Rolniczego Warszawskiego, a krótki końcowy odcinek ulicy przy polu elekcyjnym zlikwidowano i skierowano na nowo na zachód do ul. Obozowej. Zmieniało się za to otoczenie ulicy - przed wojną część obecnego terenu Żandarmerii Wojskowej przylegająca do ulicy była niezabudowana, a pierzeja ulicy na odcinku między ul. Wawrzyszewską i Sołtyka była wówczas zabudowana budynkami mieszkalnymi, które uległy całkowitemu zniszczeniu w czasie działań wojennych. Po wojnie w ich miejscu usytuowano zakłady przemysłowe, od 2010 roku zastępowane wielorodzinnymi budynkami mieszkalnymi. Od 11 lipca 2009 roku ulicą kursuje linia autobusowa 103, która na ulicy zatrzymuje się na przystankach Sołtyka i Ostroroga. Biegnie ona od południa, gdzie rozpoczyna się skrzyżowaniem z ul. Obozową. Następnie ulica przechodzi obok Pola Elekcyjnego i przy Pomniku Electio Viritim, potem biegnie wśród zabudowań mieszkalnych, krzyżując z ul. Sołtyka i Wawrzyszewską, następnie kontynuuje bieg między terenem Komendy Głównej Żandermerii Wojskowej a murem Cmentarza Powązkowskiego, dalej krzyżuje z ul. Tatarską i biegnie obok Muzułmańskiego Cmentarza Tatarskiego aby przejść przez tory linii kolejowej obwodowej (nr 20) i nr 509 i zakończyć się skrzyżowaniem z ul. Kozielską. Jan Ostroróg był starszym wojewodą poznańskim oraz doradcą Jana Olbrachta i Kazimierza Jagiellończyka. Był on patriotą i człowiekiem wykształconym, żądał zakazu wygłaszania kazań w języku niemieckim oraz wprowadzenia tylko języka polskiego do urzędów; swój program uzupełniał o zniesienie dziedziczności urzędów, zniesienie tortur oraz obowiązek powszechnej służby wojskowej. Źródło: |