Kuźnia z wyposażeniem charakterystycznym dla techniki XVII i XVIII wiecznej. Urządzenia mieszczą się w drewnianej szopie, a składają na nie; młot naciskowy (I poł XIX w.) poruszany dużym kołem wodnym, miechy drewniane typu skrzynkowego, poruszane drugim kołem oraz kowadło. Urządzenie prezentowane jest w ruchu. Zachowały się także narzędzia o zabytkowych formach. Pierwsze wzmianki o funkcjonującej tu kuźnicy pochodzą z XVII w. Kuźnica napędzana była kołem wodnym na rzece Młynkowskiej. W 1860 r. wzniesiono wielki piec, który pracował z przerwami do 1893 r. W skład zakładu wchodzą: ujęcie wody, grobla, wypusty oraz dwa koła nasiębierne (na potrzeby pokazów działania kuźni woda może zostać czasowo skierowana na koło wodne). W kuźnicy znajduje się też drewniany młot, typowy dla polskich zakładów z tego okresu, oraz zabytkowa dmuchawa.

W latach 80. XX wieku podmokły teren, z którego woda spływała na koło wodne, został uregulowany i w jego miejscu powstał zbiornik wodny z ciekawym sześciokątnym spływem, z którego woda odpływa pod ziemią . Zbiornik jest zarybiony, a ponadto wykorzystywany w celach turystycznych.

bonczek/hydroforgroup/2010 za