Obiekt powstał na początku obecnego stulecia w związku z przebudową centrum miasta, a konkretnie głównego placu miasta zwanego "Patelnią". Całe przedsięwzięcie było powiązane z obchodzoną wtedy przez miasto, setną rocznicą uzyskania praw miejskich (1902). W ramach przebudowy odrestaurowano dworzec kolejowy oraz zabytkowe kamienice przy ul. Warszawskiej, zbudowano również pasaż podziemny łączący plac z dworcem, a sam plac przemianowano na "Plac Stulecia" i ukształtowano jako strukturę poniżej terenu. Zagospodarowano także obszar wokół placu m.in. tworząc skwer z pomnikiem Jana Kiepury oraz uzupełniając zabudowę okalającą "Patelnię" o nowoczesne plomby, w tym biurowiec firmy Timken. Budynek posiada 6 kondygnacji nadziemnych. Uzupełnia i zamyka od strony Placu Stulecia zabudowę zlokalizowaną pomiędzy ulicami 3 Maja i Warszawską. Elewacja składa się z trzech części. Pierwszą stanowi wolny parter – znacząco cofnięty w stosunku do kondygnacji ponad nim, które wspierają się na słupach. Drugą częścią i zarazem głównym elementem fasady, jest półokrągła szklana ściana z regularnym podziałem przeszklenia na poszczególne pola. Częściowo jest ona nadwieszona nad ulicą. Centralne miejsce na przeszkleniu zajmuje loggia o wysokości dwóch kondygnacji. Ostatnim elementem kompozycyjnym fasady jest najwyższa kondygnacja, cofnięta względem pozostałych poziomów, zyskująca tym samym balkon i taras widokowy. Zwieńczenie całego obiektu stanowią ażurowe łamacze światła.