To kawiarnia, nie restauracja. Kolumny trochę przypominają te w Bristolu.

do yani: Krzesła jak tu:

do Krzyś_: Ito same żeberko (pilaster) na ścianie.

do verbensis: Tak, i ten sam stolik (10:57):

(to tylko uzupełniająco, bez podanej nazwy kawiarni)

Czyli hotel Europejski.

do Krzyś_: W NAC-u jest to opisane jako Lourse. Lourse miał cukiernię w Teatrze Wielkim, no i sporo tu aktorów, więc może... Wizerunków wnętrza przedwojennego nigdzie jednak nie widzę. Tyle widać, że dekoracje ścian (pilastry, choć węższe) można było tam znaleźć w innych pomieszczeniach podobne:

do verbensis:
Okazuje się, że Lourse miał dwie cukiernie - w Hotelu Europejskim i w Teatrze Wielkim. Tu widać podobne pilastry: , ale to może tylko przypadkowe podobieństwo.

do verbensis:
Nie odświeżyłem strony i powtórzyłem Twój link. :/
Ale takie kolumny to chyba bardziej się kojarzą z Teatrem Wielkim, niż z Hotelem Europejskim.

do yani: Wnętrze Europejskiego jest w miarę dobrze obfotografowane i tam nie ma takich masywnych kolumn, nie mówiąc już o żłobkowaniu. No i aktorzy...

do yani: Może zdjęcia pod koniec pomogą:

do Krzyś_: Ale nie ma pośrodku tych grubaśnych kolumn (okrągłych). Nie zdziwiłbym się, gdyby obie cukiernie dostały ten sam projekt z pilastrami, dla ujednolicenia wyglądu obu cukierni.
Jeszcze jedno zdjęcie międzywojenne: (ale to już być może z Europejskiego w takim razie)

do Krzyś_:
Na jednym zdjęć z Europejskiego takie same krzesła. Ale mogły być w obu lokalach.

do Krzyś_: to zdjęcie opublikowano w Światowidzie z października 1931 przy okazji kryzysu w Teatrze Wielkim, zatem byłaby to raczej kawiarnia w tym teatrze -

do marekantoniusz: W artykule "Warszawa lubi bawić się..." (strona 8)

jest wzmianka (pisownia oryginalna):
W pobliżu na Krakowskiem Przedmieściu wielka kawiarnia, która ongi przed wojną skupiała cały „beau monde" Warszawy, gdzie zbierali się przedstawiciele finansjery stołecznej, świeczniki świata artystycznego i ziemiaństwo okoliczne przybywające do stolicy.
Dzisiaj kawiarnia Lourse'a, posiadająca stuletnią tradycję — stała się przystanią bezrobotnych aktorów, którzy tam przychodzą na pół czarnej lub szklankę mleka za 25 groszy — dowiedzieć się, czy niema jakiegoś objazdu, jakichś „dogrywek", czy nie błyśnie przypadkiem jakie „engagement".
Istnieje w tej kawiarni stały „klubowy" stolik, przy którym tradycję dawnej świetności towarzyskiej Lourse'a podtrzymują seniorzy sceny: Mieczysław Frenkiel, Władysław Staszkowski, Chmielewski, art.-malarz Lasocki, kilku starszych mecenasów...
W hallu i w sali bilardowej gromadzą się wszelkiego rodzaju aferzyści — bez określonego stanowiska społecznego, o jeszcze bardziej nieokreślonych dochodach...

Może to, co widać za oknem rozstrzygnie?

do Krzyś_: Za oknem widać szyld Gebethnera i Wolffa.

do verbensis: To jest możliwość, że to elewacja od ul. Ossolińskich.

do Krzyś_: Na zalinkowanym zdjęciu - najpewniej. W końcu Gebethner miał lokal pod piętnastką. Ale to powyżej - np. drzwi (widoczne daleko w tle po lewej) ma inne niż tu:
Może kiedyś tam je wymienili, a może to jednak Teatr... Brak sensownych zdjęć podcieni i wnętrz handlowej części Teatru, tak jak i brak sensownych zdjęć Ossolińskich...

do verbensis: Tam może jest lustro i widać odbicie otworów w zaokrąglonym narożniku:

Tu inne drzwi, ale z takimi samymi szprosami:

Może znajdziemy zdjęcia porównawcze, takie na 100%.

do Krzyś_: Szprosy mnie nie martwią. Martwi mnie grubszy kawał drewna wyżej i okienko bez szprosów (wciąż należące do drzwi). ;)