Budowa pałacu w stylu klasycystycznym i założenie parku wokół niego szacowana jest na 1827 rok, powierzchnia, którą zajmuje zespół to ok. 4,0 ha.

Pałac to budynek murowany i otynkowany na biało, wznosi się na niewielkim wyniesieniu, zbudowany na planie wydłużonego prostokąta. Jest parterowy, z wysokimi suterenami i z mieszkalnym poddaszem skrytym pod naczółkowym dachem. Boniowane na narożach elewacje są skromne, staranniej opracowano tylko frontową z trójosiowym pozornym ryzalitem pośrodku, wyższym o pięterko od korpusu dworu. Ryzalit zaakcentowany jest czterokolumnowym portykiem toskańskim, dźwigającym spłaszczony trójkątny fronton, i przecięty jest na wysokości pięterka balkonem. Schody prowadzące pod portyk i dwa półkoliste tarasiki ogrodzone balustradą przed bocznymi interkolumniami zostały ukształtowane w dwudziestoleciu międzywojennym, kiedy dwór poddano gruntownej restauracji.



Układ pomieszczeń jest dwutraktowy. Spod portyku wchodzi się do małej i ciasnej sionki, w której ulokowano wąskie schodki prowadzące na pięterko. Za sienią, w trakcie ogrodowym, zamiast obszernego salonu, jak było to w często stosowane, znajduje się niewielki pokój, o tej samej szerokości, co sień. Duży czterookienny salon położony na lewo od głównego wejścia. We wnętrzach nie zachował się pierwotny wystrój.