Projekt salonu kuracyjnego – należy zaznaczyć – nowego, murowanego salonu kuracyjnego, sporządzony został w 1867 r. przez architekta Antona Gollingera, zarządcą budowlanego z Cieszyna. Przylegał on do budynku hotelu Kuracyjnego (Kurhotelu) stanowiąc jego północne skrzydło. Inwestycję zainicjowała dyrekcja Komory Cieszyńskiej, zapewniając również dostarczenie materiałów budowlanych oraz środki finansowe.
Jak już wspomniałam powyżej był to nowy salon kuracyjny, a zatem kolejny, gdyż w miejscu tym istniał już wcześniej pierwszy, drewniany tego typu obiekt, który ze względu na fatalny stan techniczny groził zawaleniem i wymagał rozbiórki. Salon tenże wzniesiony został w 1850 r. z inicjatywy arcyksiążęcego lekarza zakładowego i kąpielowego Johanna Blondiau’a. Była to wspaniała, zadaszona, kryta gontem sala, chluba ówczesnego kurortu, wykonana z drewna i przeszklona dużymi oknami. Zwano ją także kasynem. Na zewnątrz zamocowano do jej ścian markizy z płótna lnianego, chroniące kuracjuszy przed słońcem i deszczem. Salon był obiektem wielofunkcyjnym, w którym rano kurowano się serwatką, a w chwilach wolnych spotykano się w celach towarzyskich, czytano prasę, słuchano muzyki, tańczono. W 1859 r., po dziewięciu latach użytkowania, był już na tyle w złym stanie, że wykonano wtedy jego generalny remont.
Oddany w 1868 r. do użytku murowany salon kuracyjny – o czym mowa wyżej – również przez kolejnych kilkadziesiąt lat pełnił podobne funkcje.
W 1908 r. hotel Kuracyjny wraz z wszystkim przyległościami zakupiła spółka o nazwie Schlesisches Moorbad Ustron, registrierte Genossenschaft mit beschränkter Haftung (Śląskie Kąpiele Borowinowe Ustroń Spółka z Ograniczoną Odpowiedzialnością), która w 1910 r. obiekt wyremontowała, a niektóre z przybudówek wyburzyła (np. zakład kąpieli zimnych). Wówczas salon kuracyjny zamieniono na salę restauracyjną i taką funkcję pełni do dzisiaj. Warto podkreślić, iż latach 1933-1945 najemcą hotelu był kupiec i restaurator Alfons Jamróz. Przed II wojną światową obiekt przeżywał czasy swojej świetności, przyjmował podówczas znakomitych gości. Po wyzwoleniu, od 1945 do 1956 r., w hotelu stacjonowała jednostka wojskowa, a salę restauracyjną zamieniono na stajnię.
Obecnie to sala restauracyjna „Rezydencji Parkowa”. [Tekst: vstrone. Opracowano na podstawie: Zygmunt Białas, Ustroński kurort w latach 1858-1876, „Kalendarz Ustroński 2011”, Ustroń 2010, s. 70, 72, 79-83; Zygmunt Białas, Ustroński kurort w połowie XIX wieku, „Kalendarz Ustroński 2010”, Ustroń 2009, s. 236, 238-242; „Budowle i budynki. Ustroń znany i nieznany”, red. Bożena Kubień, Ustroń 2003, s. 85].