 | Polska › woj. lubelskie › Lublin › Stare Miasto › ul. Bramowa › Brama Krakowska |
10 kwietnia 2025 , "Koziołek Onufry - hejnalista". W dali Brama Krakowska.
|
Na stronie od 2022 lipiec
3 lata 9 miesięcy 14 dni |
 |
bramy
|
W murach miejskich Lublina znajdowały się, oprócz baszt i furt tylko dwie bramy. Jedną z nich jest Brama Krakowska, niewątpliwie symbol historycznego Lublina. Powstała około połowy XIV wieku wraz z otaczającymi Lublin murami obronnymi po groźnym najeździe Tatarów na Lublin w 1341 roku. Bramy: Krakowska i Grodzka znajdowały się na starym szlaku handlowym z Krakowa na Litwę i Ruś. W starych księgach miejskich Brama Krakowska nazywana jest zawsze Bramą Wyższą, w odróżnieniu od Bramy Grodzkiej znajdującej się w niższej położonej części miasta. Początkowo bramę tworzyła część dolna , a zakończona była krenelażem ze spiczastym wysokim dachem. Do miasta prowadził most zwodzony ponad głęboką fosą (zasypaną w XVII wieku) oraz brona - czyli żelazna krata w bramie.
W XV wieku po raz pierwszy zaszły pierwsze zmiany w jej wyglądzie - miało miejsce jej znaczne podwyższeni oraz urozmaicenie ceglanych murów układem zenfrówek w ukośne pasy. Pożary z 1515 i 1575 roku spowodowały konieczność odbudowy Bramy. Przybyła prawdopodobnie w XVI wieku ośmioboczna część górna, miedziany hełm nakrywający wieżę. oraz przedbramie dla wzmocnienia obronności bramy. Wiadome jest, że w XVI wieku Brama posiadała ganki dla trębaczy i muzyków, którzy "dla przyjemności mieszkańców wygrywali piękne pieśni na swych instrumentach" i zegar miejski. Plac przed Bramą stał się głównym ośrodkiem handlowym miasta. W XVII wieku Brama Krakowska zaczynała tracić na swej ważności - jej oraz całego kompleksu murów miejskich zły stan techniczny spowodował, że w 1656 roku Lublin nawet nie bronił się przed Kozakami. W późniejszych latach była raczej wykorzystywana do celów mieszkalnych - dla trębacza, wrotnego oraz dla dyrektora zegara miejskiego.
Wikipedia
Koziołek – integralna część naszego miasta. Od samego powstania Lublina znajduje się w herbie, z czym wiąże się ciekawa legenda. Dla nas, rodowitych Lublinian, jest to nieodłączny symbol związany z długoletnią historią tego grodu. Dlaczego więc nie promować tego symbolu? Lublin jest coraz chętniej odwiedzany przez turystów. Mamy w swoim mieście i jego okolicach wiele ciekawych, a także interesujących obiektów, zarówno historycznych jak i przyrodniczych, które warto zobaczyć. Koziołka mógłby jeszcze bardziej zwiększyć zainteresowanie naszym miastem wśród mieszkańców jaki i turystów, których z roku na rok przybywa coraz więcej. Fundacja Lubelskie Koziołki stworzyła ideę historycznego Szlaku Koziołka Lubelskiego. Jest to zbiór wyjątkowo istotnych miejsc w Lublinie, pod względem historycznym, w których fundacja ustawi rzeźby Koziołka Lubelskiego. Każda rzeźba zostanie przygotowana z najwyższą starannością artystyczną oraz dbałością o szczegóły. Indywidualny charakter każdej z nich zapewnia atrakcyjność oraz nawiązanie do faktu lub faktów historycznych związanych z danym miejscem. Pragniemy wokół rzeźb koziołków zintegrować życie społeczne, kulturalne i biznesowe. Źródło;
/p>Koziołek Onufry (hejnalista)– znajduje się przy schodach lubelskiego ratusza. Upamiętnia miejskiego hejnalistę Onufrego Koszarnego. Ma około 60 cm wysokości i jest w całości odlana w brązu.
Figurka, której pomysłodawcą jest Fundacja Lubelskie Koziołki, poprzez atrybut w postaci trąbki nawiązuje do miejskiego hejnalisty śp. Onufrego Koszarnego. Onufry Koszarny od 1991 roku był wykonawcą hejnału miejskiego, w 2016 roku za swoją pracę został odznaczony przez prezydenta Lublina Medalem Unii Lubelskiej. Ostatni raz hejnał w jego wykonaniu można było usłyszeć w południe 21 stycznia 2016 roku. Onufry Koszarny zmarł w 2019 roku.
„Przy koziołku znajduje się tabliczka z krótką sentencją i kodem QR odnoszącym się do strony internetowej. Na stronie można przeczytać informację o danym koziołku i określonym miejscu. Znakiem charakterystycznym tego koziołka jest trąbka, symbolizująca pana Onufrego Koszarnego, który był trębaczem miejskim przez prawie 25 lat”
Nowy Ratusz w Lublinie powstał w miejscu dawnego klasztoru karmelitów bosych. Już w roku 1611 planowano budowę Magistratu. Zygmunt III Waza wydał w tym celu specjalne przyzwolenie. Jednak do Lublina przybyli karmelici, którzy zapragnęli zbudować dla siebie klasztor dokładnie w miejscu planowanej budowy Magistratu. Nabyli grunty na różne, w tym bezprawne, metody i zbudowali kompleks klasztorny.
20 kwietna 1803 o godzinie 23.00 wybuchł wielki pożar klasztoru. Karmelici opuścili budynki, w 1807 rząd austriacki wystawił ruiny na licytację, w 1826 nabył je Magistrat miasta Lublina. Ze względów oszczędnościowych na początku urzędnicy musieli pracować w zniszczonych murach klasztornych. Dopiero po interwencjach dziennikarzy lubelskich, postanowiono tu zbudować Magistrat. Prace trwały w latach 1827-1828. Autorem przebudowy był Aleksander Groffe, prace nadzorował Jakub Hempel. Ratusz wybudowano w stylu klasycystycznym.
Podczas II wojny światowej budynek uległ zniszczeniu w 1939 oraz podczas wyzwalania Lublina w 1944. Odbudowa Ratusza trwała w latach 1947-1952. Budynek zachował dziewiętnastowieczną klasycystyczną formę. Podczas bombardowań w 1944 w piwnicach Ratusza uwięzieni zostali ludzie, którzy z głodu zostali zmuszeni do kanibalizmu.
Wikipedia
Za