Zamek w Tarnowie, pierwotnie gotycki, został zbudowany w pierwszej połowie XIV wieku na polecenie Spicymira herbu Leliwa; znajdował się na trasie szlaku handlowego biegnącego z Krakowa na Ruś. Z dokumentów źródłowych wynika, że kaplicę zamkową konsekrował w 1331 roku biskup krakowski Jan Grot. W późniejszym okresie zamek stanowił siedzibę rodową Tarnowskich; w połowie XVI wieku został rozbudowany i zmodernizowany w stylu renesansowym przez hetmana wielkiego koronnego Jana Tarnowskiego. Po śmierci hetmana w 1561 roku przeszedł w ręce Ostrogskich, a w 1742 roku został własnością Sanguszków.



Około 1690 roku zamek był już częściowo zrujnowany; w 1770 roku Sanguszkowie nakazali jego rozbiórkę. W 1848 roku na części terenu zamku górnego zaczęto wznosić kopiec dla uczczenia pamięci ofiar rabacji galicyjskiej w 1846 roku (nieukończony), co przyczyniło się do dalszego zniszczenia ruin.



W 1528 na zamku w Tarnowie przebywał przez pięć miesięcy wygnany król Węgier Jan Zápolya



Źródło: Wikipedia