Willa Rożnowskich - budynek w pobliżu Wawelu, w całości utrzymany w manierze neogotyckiej, na nieregularnym planie. Posiadał trzykondygnacyjną część po stronie wschodniej, dwukondygnacyjną część środkową oraz czworoboczną wieżę zwróconą w kierunku północno-zachodnim, przykrytą dachem w kształcie ostrosłupa. Całość posiadała czerwoną elewację wykonaną z surowej cegły. Wybudowany został ze  środków rodziny Rożnowskich na niepewnym, zalewowym gruncie ówczesnej wsi Dębniki. Miało to miejsce zaledwie trzy lata po wybudowaniu Mostu Dębnickiego, łączącego tę wieś z Krakowem. Obecnie byłby to teren Bulwaru Poleskiego, w pobliżu dzisiejszej ulicy Zamkowej. Powszechna wówczas była opinia, że obiekt usytuowanoa na wyspie, aczkolwiek taka nibdy w tym miejscu nie istniała. Budynek powstał przy samym brzegu rzeki na stałym lądzie, w miejscu nazywanym Cyplem Dębnickim. 

W 1904 - rodzeństwo Ida i Edward Rożnowscy otrzymali willę w spadku (oboje należeli do znanej i zamożnej krakowskiej rodziny związanej z produkcją mydła, m.in. popularnego szarego „Biały Jeleń”). Nie są znane szczegóły losów tej rodziny, wiadomo natomiast, że dzieci miały wtedy -Ida siedem lat, a Edward pięć. Do czasu uzyskania pełnoletności, ich matka zarządzała całym majątkiem. Z istniejących dokumentów wynika, że nierzadko rezydencja była też wynajmowana. Mieścić miała się tam również destylarnia wódek.

Częste długotrwałe powodzie wpływały negatywnie na stan budynku, który był ciągle narażony na żywioł wody. a władze austriackie powołując się na zagrożenie, postanowiły rozwiązać problem rodziny Rożnowskich, decydując o ich wywłaszczeniu z majątku. Jako powód podali przeprowadzenie w tym miejscu koniecznych prac, które miały zabezpieczać Kraków przed kolejnym zalaniem wodą. Rożnowscy walczyli o majątek do 1920, kiedy to ostatecznie willa przeszła na własność Skarbu Państwa. Rodzina miała za to dostać odszkodowanie, o równowartości 164 168 koron. Budynku jednak nie rozebrano.

Rezydencja została zamieniona na siedzibę Dyrekcji Dróg Wodnych. Oczywiście nie uchroniło jej to przed kolejnymi powodziami, w tym jednej pamiętnej w 1925. Ostateczną decyzję o rozbiórce podjęto po kolejnej powodzi w1934 i wkrótce (w 1938)  rozebrano budynek.

Cypel, na którym się znajdowała, został wyprofilowany o kilkadziesiąt metrów, celem uspokojenia nurtu rzeki na tym odcinku. Ponadto zagrażał żegludze powodując zawirowania, ale przede wszystkim przyczyniał się do podmywania Wzgórza Wawelskiego. W miejscu willi powstała plaża „Wawel”, która bezpowrotnie zniknęła pod wodą wraz ze spiętrzeniem Wisły na Stopniu Wodnym Dąbie w 1965.