Reinhold Pletz 

ur. 20.03.1848

zm. 08.02.1907

Płyta wykonana jest z marmuru, nie jest całością, jej wymiary wynoszą 66,5 cm x 24 cm x 3cm. Po inskrypcji widniejącej na płycie, na podstawie dostępnej dokumentacji archiwalnej udało się ustalić następujgce rzeczy: 

Płyta, która w niewyjaśnionych okolicznościach znalazła się pod Krakowem należała do urodzonego 20 marca 1848 roku w Dąbrówce Górnej (woj. Opolskie) wyznania ewangelickiego Reinholda Pletz.

Reinhold był synem kupca Ferdynanda Pletz i Amalii z domu Hoffmann, wziął ślub 21.04.1881 z pochodzącą z Grudzic Olgą Amalie Marie Hermine Pulst. Para miała siódemkę dzieci trzy córki i czterech synów, przy czym jedno z nich syn Reinhold Friedrich rozpoczął studia teologiczne w semestrze zimowym 1914/1915 na Uniwersytecie w Rostocku, po ukończeniu nauki został pastorem, jednak nie udało nam się ustalić w którym kościele, ani w jakiej miejscowości. 

Wiemy natomiast, że Reinhold junior zajmował się handlem, mieszkał na Lindenstr 9-11 (obecna ulica Barlickiego, kamienica stoi do dziś przy moście Piastowskim i mieści się tam popularna restauracja), co ciekawe Reinhold widnieje w drugiej klasie (II. Abtheilung) w spisie wyborców mieszczan z 1891 roku uprawnionych do głosowania, a opublikowanej na łamach Oppelner Stad-BIatt. Widnieje on obok takich postaci Jak Kassel handlujący likierami, czy hotelarz Krug, oraz innymi, którzy na stałe wpisali się w historię i rozwój miasta Opola. 

Pletz swój interes kupiecki założył w 1883 roku i prowadził go pod wspomnianym wcześniej adresem, w jego ofercie mogliśmy znaleźć papę, narzędzia, pralki, gwoździe oraz najsłynniejszy opolski produkt-cement portlandzki, 

co ciekawe w 1921 roku jego spadkobiercy wydali specjalny katalog narzędzi, które można było nabyć w ich sklepie. 

Reinhold zmarł 2 lutego 1907 roku i został pochowany na cmentarzu przy ulicy Wrocławskiej, dziś niemożliwością jest ustalenie miejsca jego pochówku, ze względu na brak owej znalezionej w podkrakowskiej miejscowości płyty. 

Po jego śmierci wiemy, iż interes prowadzony był przez rodzinę praktycznie do końca, czyli do stycznia 1945 roku, wynika to z dostępnej powojennej dokumentacji z 1946 roku o przejęciu na skarb państwa. 

Co najciekawsze w okresie Polski Ludowej w tym miejscu funkcjonował również sklep o podobnym asortymencie.