Ruiny zamku krzyżackiego ukryte są wśród zieleni, nad kanałem łączącym jeziora Juno i Salęt. 

Pierwotnie stała tu drewniana strażnica z 1348 roku, zniszczona przez Litwinów 23 lata później. W końcu XVI wieku Krzyżacy postanowili ją odbudować, ale w postaci murowanej warowni, strzegącej następnie jednego z największych młynów zakonnych. Zamek założono na planie kwadratu o boku 25 m, z budynkiem mieszkalnym od północy. Pozostałe skrzydła stanowił mur obronny i ewentualnie dostawione do niego drewniane budynki gospodarcze. Z trzech stron warownię otaczała fosa, a od południa wspomniany kanał łączący jeziora. Wysunięta brama umiejscowiona była od zachodu, a dalej za fosą funkcjonowało przedzamcze.

W 1454 r. zamek zajęły wojska Związku Pruskiego, ale już rok później odzyskał go prokurator Nidzicy Ulryk von Kinsberg. Po sekularyzacji zakonu krzyżackiego w latach 1525 - 1752 zamek był siedzibą pruskich starostów. Rozbudowano go stawiając na dziedzińcu skrzydło wschodnie. Później obiekt nie był już remontowany i starostwo przeniesiono do folwarku kilkaset metrów od zamku. W I poł. XIX wieku uległ rozbiórce. Cegły wywieziono do Kętrzyna. Pod koniec tego stulecia, piwnice wykorzystywano jeszcze jako magazyny. Obecnie zachował się wysoki na ponad 5 m północno-wschodni narożnik zamku, niewielkie odcinki murów obwodowych i fundamenty budynków. Często podawane informacje o piwnicach z kolebkowo żebrowymi sklepieniami i klatką schodową nie są już aktualne. Uległy one zawaleniu ponad 20 lat temu.

Na podst. zamkomania.pl