Kościół powstał w 1784 roku jako świątynia ewangelicka (Evangelische Kirche zu Poischwitz), ostatnio przebudowany w 1910 roku. Od 1945 r. służy katolikom. Budynek jest wolnostojący, pośród zabudowań wiejskich w pobliżu zbiornika wodnego i zorientowany jest na południowy zachód, ogrodzony płotem, zbudowany z cegły i kamienia, otynkowany. Więźba dachowa korpusu drewniana z dachem pokryty dachówką – karpiówką, wieża zakończona hełmem z latarnią pokrytą blachą. Na iglicy umieszczona jest gała. Schody prowadzące na empory kręte, jednobiegowe. Okna i drzwi prostokątne, zakończone łukiem pełnym ze zwornikiem. Budynek jednonawowy na planie prostokąta z wejściem umieszczonym w masywie wieżowym od północnego wschodu. W elewacji północno-wschodniej wyróżnia się dwa ryzality na planie kwadratu przylegające do masywu wieżowego bo obu stronach wejścia. Wieża rozdzielona gzymsami na 3 kondygnacje. Dach dwuspadowy. Fasada podzielona na trzy partie i trzy kondygnacje. Partia środkowa wystaje przed bryłę główną, partie boczne symetryczne, oś symetrii wyznacza partia środkowa. Wejście prostokątne z opaską, zakończone łukiem płaskim ze zwornikiem. Nad wejściem znajduje się okno umieszczone w ryzalicie, owalne z opaską i zwornikami. W partii bocznej jedno okno prostokątne z łukiem pełnym. Ryzalit pokryty dachem dwuspadowym. Kondygnacja zakończona gzymsem prostym. W drugiej kondygnacji wyróżnić można trzy identyczne okna prostokątne zakończone łukiem prostym z opaską i zwornikiem. W każdej partii znajduje się jedno okno. Kondygnacja zakończona jest gzymsem wklęsło-wypukłym. Trzecia kondygnacja, wystająca ponad bryłę, zawiera jedno okno prostokątne z opaską, zwieńczone łukiem pełnym ze zwornikiem. Nad oknem znajduje się zegar. Kondygnacja zwieńczona jest gzymsem odcinkowym otwartym. Prezbiterium i zakrystia nie wychodzą poza korpus nawowy. Nawę obiegają empory, które wraz z późnobarokowym ołtarzem głównym, wypełnionym rzeźbami świętych oraz prospektem organowym, tworzą jednolitą całość. Z końca XVIII w. pochodzą także: obraz „Ostatnia Wieczerza", zespół zamków ślusarskich drzwiowych, świeczniki wykonane z drewna, rzeźbione, złocone, srebrzone; stopa i trzon łączone za pomocą drewnianego kołka, obydwa jednakowe. Obok kościoła znajduje się dom dla duchownych tzw. plebania. W kościele znajduje się także chrzcielnica z piaskowca, starsza od samego kościoła, pochodzi z 1618 roku. W wieży znajdują się 4 dzwony. 3 w kondygnacji trzeciej (jeden sprzed 1945 i dwa po 1945 roku.) Wewnątrz kościoła znajdują się trzy kondygnacje empor. Kondygnacja druga wsparta jest na kolumnach zwieńczonych kapitelem o prostym zdobieniu. Trzecia kondygnacja wsparta na kolumnach z kapitelem z wolutami. Strop podpierają najbogaciej zdobione kolumny z ornamentem roślinnym. Od 27 września 1957 roku kościół stanowi samodzielną parafię św. Trójcy, w poprzednich latach był filią parafii św. Marcina w Jaworze. Poświęcenie kościoła i ołtarza głównego odbyło się 31 maja 1972 r. przez ówczesnego arcybiskupa Bolesława Kominka. Podczas tej uroczystości wmurowano relikwie męczenników: św. Józafata Kuncewicza i św. Karola Leangi. Obok kościoła znajduje się d. pastorówka, obecnie plebania.

Za: