Kościół p.w. Świętego Marcina z 1692 r. W 1922 r. rozbudowano nawę. Remontowany po uszkodzeniach wojennych w 1945 i ok. 1960 r. Odnowienie polichromii w 1953 r. przez Mariana Konarskiego i Antoniego Rezik. Udaremniona próba podpalenia 15.04.1968. Restaurowany w 1983 r.

Budowa i wyposażenie. Kościół drewniany jednonawowy, konstrukcji zrębowej. Orientowany. Mniejsze prezbiterium od nawy, zamknięte trójbocznie z boczną zakrystią. Wieża od frontu, konstrukcji słupowej z izbicą o ścianach zwężających się ku górze i poprzedzona kruchtą. Zwieńczona hełmem drewnianym z latarnią. Dach jednokalenicowy typu wielkopolskiego, kryty gontem tworzący wydatny okap wokół prezbiterium z wieżyczką na sygnaturkę. Zwieńczoną drewnianym hełmem z latarnią. Świątynia otoczona sobotami zamkniętymi – wewnątrz Stacje Drogi Krzyżowej w zamykanych skrzynkach z 1856 (Jan Stankiewicz) i 1886 r. Wewnątrz w nawie strop płaski, w prezbiterium pozorne sklepienie kolebkowe. Chór muzyczny wsparty na słupach z prospektem organowym o wybrzuszonym w części środkowej parapecie. Belka tęczowa profilowana z barokowym krucyfiksem z XVII w. i figurami: MB, Świętego Jana Ewangelisty i Świętej Marii Magdaleny. Polichromia secesyjna z 1924 r. o cechach ornamentalnych autorstwa Adama Giebułtowskiego. Ołtarz główny z ok. 1700 r. Ołtarze boczne z 2 poł. XIX w. Ambona rokokowa. Chrzcielnica z XIX w. Konfesjonał wczesnobarokowy. Kamienna kropielnica ludowa z XVII w. Ogrodzenie drewniane z daszkiem gontowym.
kosciolydrewniane.pl