Cerkiew Przeświętej Bogarodzicy powstała w pierwszej połowie XVIII w. i jako świątynia greckokatolicka funkcjonowała do 1951, kiedy to ukraińscy mieszkańcy wsi zostali z niej wysiedleni. Później była wykorzystywana jako magazyn rolniczy. Mimo tego w latach 60. XX w., duża część jej wyposażenia była jeszcze w dobrym stanie, toteż obiekt został wpisany na listę zabytków, a zachowane w nim: ikonostas z XVII w., cztery ikony powstałe w następnym stuleciu oraz siedem chorągwi procesyjnych trafiły do muzeum w Łańcucie. Znajdowała się w niej podobno cudami słynąca ikona Bogurodzicy z Dzieciątkiem w otoczeniu proroków, która w tajemniczy sposób ocalała ze spowodowanego przez Tatarów w 1674 r. pożaru cerkwi smolnickiej.

W 1969 miejscowi wierni kościoła rzymskokatolickiego, bez zgody administracji państwowej, rozpoczęli adaptację obiektu, umieszczając w jego wnętrzu nowe obiekty liturgiczne. 

Cerkiew reprezentuje typ bojkowski. Jest trójdzielna, z wyróżniającą się wysokością i szerokością nawą. Wszystkie części budynku nakryte są sferycznymi kopułami różnych rozmiarów. Całość otacza okap, okna są prostokątne, zaś kopuły wieńczą kute krzyże.

Obok cerkwi stoi niewielka drewniana dzwonnica, a na przycerkiewnym cmentarzu znajduje się kilka starych nagrobkówi jak również współczesnych. Cmentarz parafialny sąsiaduje z terenem cerkiewnym od północy.

 Od 1972 stanowi kościół rzymskokatolickii.

______________________________________________________

aktualizacja 4elza