Dawny zbór ewangelicki św. Jacka wzniesiono w latach 1769-1772 (niedługo po zajęciu Śląska przez Prusy) i do 1945 r. służył miejscowej społeczności ewangelickiej.
Budynek ma plan ośmioboku, z dwoma frontonami wejściowymi. Frontony akcentowane są przez trójkątne tympanony i skromne portale o wykroju koszowym. Główny portal zdobią ukośnie ustawione filary.
Wnętrze kościoła okalają dwie kondygnacje empor, wspartych na drewnianych kolumnach z głowicami lub pseudogłowicami, pokrytych pseudokopułą. Parapety empor ozdobione zostały płycinami.
We wnętrzu zachowała się w oryginalna drewniana, polichromowana ambona oraz ołtarz, a także kamienny kartusz. Pierwotnie całość wystroju kościoła uzupełniały późnogotyckie figury z XVI w. i meble z przełomu XVIII/XIX w. Większość elementów wyposażenia przeniesiono do pobliskiego katolickiego kościoła św. Jana Chrzciciela.
Obecnie kościół pełni rolę kościoła filialnego parafii Matki Boskiej Pocieszenia.