Kościół swą zwartą klasycystyczną bryłą z wysoko umieszczoną, zdwojoną kopułą, dominuje nad otoczeniem. Budynek świątyni jest murowany z cegły, tynkowany, założony na centralnym planie kwadratu z dwoma prostokątnymi ryzalitami na osi przeciwległych boków. We frontowym pd. ryzalicie mieści się kruchta z aneksem i klatką schodową wiodącą na chór. W ryzalicie pn. znajduje się zakrystia ujęta skarbcem i sienią ze schodami. We wnętrzu korpusu nawowego w plan kwadratu wpisany został krzyż grecki, którego ramiona wyznaczają nawę, transept i prezbiterium. Korpus przykrywa namiotowy dach, z którego w centrum wyrasta wysoki tambur głównej kopuły z czterema półkolistymi oknami. Eleganckie elewacje świątyni dzieli na dwie kondygnacje szerokie belkowanie, a wieńczy gzyms kroksztynowy. Oba ryzality zwieńczone trójkątnymi frontonami z okulusami w dolnej kondygnacji podzielone są jeszcze płaskim gzymsem. Elewację frontową poprzedzają szerokie schody. W fasadzie belkowanie wspierają narożne pilastry i kolumny jońskie ujmujące portyk wgłębny, zamknięty półkoliście powyżej belkowania z oknem termalnym w zwieńczeniu. Analogiczne podziały ma elewacja pn. ryzalitu. Miejsca portalu zajmuje w niej okno, a płaską ścianę artykułują pilastry. Boczne elewacje zdobią symetryczne rozplanowane otwory: w ryzalitach w dolnej kondygnacji prostokątne drzwi i okna, a w górnej okulusy, w korpusie, poniżej belkowania, dwa wysokie okna zamknięte półkoliście, a powyżej niego trzy okna termalne. Otwory zdobią profilowane opaski i gzymsy. Niezwykle ciekawie rozwiązane zostało centralne wnętrze świątyni. Skrzyżowanie naw wydzielają potężne filary o ściętych narożach opięte pilastrami i belkowaniem. Wspierają one półkoliste arkady i pendentywa, na których opiera się dolna kopuła z okulusem, przez który dociera światło z okien tamburu zewnętrznej kopuły. Kwadratowe przestrzenie w narożach korpusu przesklepione zostały podobnymi, mniejszymi kopułkami. Nie są one widoczne z zewnątrz, gdyż zastały schowane pod połacie dachu. Z bogatego barokowo-klasycystycznego wyposarzenia wnętrza kościoła na szczególną uwagę zasługują m in. obraz Matki Bożej Budzieszyńskiej z XVII wieku, oryginalny model budowli oraz rokokowe rzeźby ewangelistów.

Ogrodzenie dawnego cmentarza przykościelnego z bramą zostało przebudowane. W jego południowo-wschodnim narożniku znajduje się drewniana dzwonnica zapewne z ok. 1776 roku.