Jest to świątynia zbudowana w latach 1779-1794 razem z klasztorem dla zakonu karmelitów trzewiczkowych. W 1794 roku zostały wzniesione dwie wieże. Swoją pomoc w budowie kościoła ofiarowali wtedy: Izabela Branicka z Poniatowskich zwana „Panią Krakowską" oraz Aleksander Bogusz, regent ziemi bielskiej. W 1796 roku władze pruskie ograniczyli liczbę karmelitów, natomiast w 1802 roku skasowali całkowicie klasztor i przenieśli zakonników do Wąsosza, klasztor natomiast zamienili na więzienie. Następnie rząd carski - w ramach zaplanowanej akcji likwidacji klasztorów katolickich - w 1851 roku usunął ostatnich zakonników i zamknął świątynię. Po wybudowaniu cerkwi Woskresieńskiej, przeniesiono do niej wszystkie obrazy wiszące wcześniej w świątyni karmelickiej. W dniu 11 kwietnia 1864 roku Michaił hrabia Murawjew „Wieszatiel”, generał-gubernator litewski, postanowił zamienić kościół na cerkiew prawosławną. W latach 1866-1920 budowla pełniła funkcję cerkwi prawosławnej pod nazwą Nowy Sobór, natomiast wieże świątyni zostały przebudowane w stylu bizantyjskim. Beneficjum zostało oddane klerowi prawosławnemu. Klasztor natomiast został zamieniony na carskie więzienie, gdzie byli torturowani i mordowani polscy powstańcy. Podczas I wojny światowej władze niemieckie przeznaczyły kościół na magazyn zbożowy. W dwa lata po odzyskaniu niepodległości budowla została rewindykowana kościołowi rzymskokatolickiemu w dniu 11 listopada 1920 roku. Od tej pory aż do 1964 roku kościół pełnił funkcję kościoła szkolnego (rektoralnego). W latach 1923-1931 świątynia została odbudowana dzięki staraniom księdza Ludwika Olszewskiego, ówczesnego rektora świątyni. W 1957 roku wieże kościoła ponownie otrzymały kształt barokowy. Od 1964 roku świątynia pokarmelicka pełniła funkcję kościoła filialnego parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i świętego Mikołaja. Samodzielna parafia została erygowana w dniu 11 lutego 1976 roku dekretem księdza biskupa Władysława Jędruszuka, administratora apostolskiego diecezji pińskiej. W latach 1981-1982 budowla została pokryta blachą miedzianą. W 1992 roku została usunięta podłoga drewniana i na jej miejscu została położona posadzka marmurowa, dzięki staraniom księdza kanonika Wojciecha Wasaka[2].