Dwór w Wilkowej wraz z folwarkiem wzmiankowany był w 1845 roku. Siedziba właścicieli dóbr mogła zostać przebudowana w drugiej połowie XIX wieku w stylu neorenesansu francuskiego. W latach osiemdziesiątych dwudziestego stulecia władze PGR-u przeprowadziły remont rezydencji, w wyniku którego utraciła ona praktycznie wszystkie cechy stylowe. Budynek murowany z cegły, potynkowany, założony na planie prostokąta, podpiwniczony, dwukondygnacyjny, z użytkowym poddaszem, nakryty wysokim dachem czterospadowym z lukarnami. Fasada (elewacja wschodnia) siedmioosiowa, z głównym wejściem umieszczonym w centralnym ryzalicie. Oś budynku akcentuje niska kwadratowa wieżyczka, nakryta również wysokim czterospadowym dachem. Elewacja tylna ośmioosiowa, z centralnym płytkim trzyosiowym ryzalitem. Elewacje pozbawione cech stylowych, jedynie otwory okienne pozostały ozdobione skromnymi opaskami. Układ wnętrz dwutraktowy, na piętrze z korytarzem między traktami. Na osi budynku sień, w przedłużeniu której klatka schodowa. Wnętrza przebudowana w drugiej połowie XX wieku. Obecnie kompletnie zdewastowane. Drewniane belkowe stropy od wielu lat zawilgocone, częściowo zawalone. Miejscami przetrwały fragmenty ozdobnych posadzek.