Obszerny modrzewiowy dwór w Suchej wzniesiony został w roku 1743, zapewne na miejscu wcześniejszego, może spalonego, z inicjatywy kasztelana liwskiego Ignacego Cieszkowskiego. Barokowy parterowy budynek, z narożnymi alkierzami od frontu, przykryty jest czapą wysokiego dachu, wyłożonego podlaskim gontem struganym. W roku 1843 dwór został wzbogacony klasycystycznym trzyarkadowym portykiem, z trójkątnym tympanonem, w którym wymalowano herb "Dołęga" Cieszkowskich; niżej na fryzie widnieje łaciński napis: "Sub veteri tectu sed parentali", co w polskim tłumaczeniu znaczy: "Pod starym dachem, lecz rodzicielskim" Zachowany właściwie pierwotny dwutraktowy układ wnętrz, z sienią od frontu i salonem od ogrodu, na osi, został wzbogacony w czasie dwudziestowiecznego remontu bocznymi, wychodzącymi z sieni środkowymi wąskimi korytarzami. Podczas ostatniego, niedawnego remontu w dwóch bocznych gabinetach od ogrodu odkryto pod dziewiętnastowiecznymi sufitami oryginalne drewniane stropy, pokryte malownymi ornamentami. Podobne ornamenty, umieszczone w płycinach nad oknami i drzwiami, zostały także odsłonięte spod warstw tapet w salonie. W roku 1787 dwór uświetnił swą wizytą nie byle kto, bo sam król Stanisław August Poniatowski, a w roku 1814 przyszedł tu na świat August Cieszkowski, syn Pawła i Zofii z Kickich, późniejszy znany filozof, ekonomista i polityk. Po śmierci Augusta Cieszkowskiego Sucha przeszła na jego syna, także Augusta, a później na wnuka. Ten, będąc bezdzietnym, usynowił kilkoro kuzynów, między których podzielił swój majątek. Dobra z Suchą przypadły w udziale Felicjanowi Dembińskiemu, który odtąd przybrał drugie nazwisko Cieszkowski. W roku 1945 stał się on ofiarą dekretu o reformie rolnej. Właściwie ofiarą stał się dwór w Suchej, w którym zamieszkali pracownicy Państwowego Gospodarstwa Rybnego. W roku 1988 dwór był całkowicie zruinowany - dziurawy dach, zawalone stropy, okna i większość drzwi pozbawione stolarki, pogniłe fragmenty podłóg, rozsypujące się kuchnie i piece kaflowe, . Tę ruinę nabyli Maria Irena i Marek Kwiatkowscy, którzy rozpoczęli gruntowną i bardzo intensywną odbudowę zabytku. Dwór otrzymał nową stolarkę okienną i drzwiową i nowy dach ze struganego wióra. Ze starej stolarki zachowało się pięć par dwuskrzydłowych, oryginalnych drzwi. Podobnie stało się z podłogami, wszędzie tam, gdzie tylko było to możliwe, zachowano podłogi oryginalne. Po czterech latach prac, w 250 rocznicę wzniesienia dworu, odbyło się jego ponowne "otwarcie", a jednocześnie nadanie mu funkcji obiektu muzealnego. Przybywający do dworu zwiedzający i goście mogą obejrzeć wnętrza dworu wypełnione różnymi meblami (wśród nich wiele darów od różnych osób) z różnych epok i stylów, głównie dziewiętnastowiecznych. Na ścianach zawieszono obrazy, wśród których przeważają szlacheckie portrety w salonie, oraz pejzaże, malowane przez Piotra Franciszka Marczewskiego, ojca Marii Ireny Kwiatkowskiej, oraz przez Marka Kwiatkowskiego. Są tu także akwarele, rysunki, drobne rzeźby i przedmioty sztuki użytkowej.Dwór otacza ogród o starym drzewostanie. Dwór w Suchej, jak każdy zresztą dwór, miał w swoim pobliżu folwark, na którym stały zabudowania gospodarcze. Dziś nie ma po nich śladu, za to na tym terenie pojawiły się drewniane obiekty charakterystyczne dla regionu siedleckiego.