Osiedle Dudziarska składa się z trzech bloków wybudowanych na początku lat 90 jako "osiedle" (chociaż ciężko to nazwać osiedlem) dla lokatorów przesiedlonych z Pragi Południe oraz Śródmieścia. Bardzo niski standard jednostek mieszkaniowych, niefortunna lokalizacja na terenach w środku rozległych, kolejowych terenów oraz brak łatwego dostępu do jakichkolwiek budynków użyteczności publicznej spowodował postępującą gettoizację osiedla. Brak centralnego ogrzewania oraz bliskość aresztu śledczego nie wpływały na komfort zamieszkania. Zakwaterowywane tam w celu utrzymania porządku rodziny policjantów szybko uciekły z otrzymanych mieszkań, a pozostali lokatorzy zaczęli być na zewnątrz postrzegani przez pryzmat kilku rodzin z problemami alkoholowymi. Najkrótsza droga "ku cywilizacji" prowadzi przez tereny kolejowe, przekraczanie których w miejscach niedozwolonych spowodowało śmierć kilku lokatorów - po tych wydarzeniach dopiero w 2007 roku zdecydowano się na skierowanie tam linii autobusowej (przystanek na zdjęciu). W roku 2010 na terenie osiedla miejsce miał kontrowersyjny projekt artystyczny Universal Grzegorza Drozda i Alicji Łukasiak. Na budynkach wykonano murale bez żadnych konsultacji z mieszkańcami, wystawiając ich jednak na pokaz w trakcie jednej z edycji festiwalu "Warszawa w budowie" i kierując na teren osiedla specjalne autobusy ze zwiedzającymi. Szczególnie źle przyjęty przez mieszkańców został mural widoczny na zdjęciu (w podobnej formie na wszystkich obiektach), nawiązujący do "Czarnego kwadratu na białym tle" Kazimierza Malewicza - przyznam, że dobór inspiracji był bardzo niefortunny. Ostatecznie w 2015 roku podjęto decyzję o stopniowym wygaszaniu funkcji mieszkaniowej tych obiektów i w efekcie zakończenie tego moim zdaniem dość makabrycznego eksperymentu urbanistycznego. Ostatni lokatorzy opuścili ten teren w roku 2019, chociaż prawdopodobnie rodziny bezdomne nadal zamieszkiwały pozostawione mieszkania jeszcze jakiś czas później. W dniu robienia tego zdjęcia nie zastałem już tam nikogo. 

by pewu