Pierwsze, drewniane, schronisko na grzbiecie Magury (wbrew nazwie to właśnie na Magurze, a nie na Klimczoku, schronisko się znajduje) zbudowano w 1872 r., nazywając je od nazwiska właścicielki dóbr, Klementyny von Primavesi, Klementinenhütte (Klementynówka). Początkowo służyło ono jednak głównie myśliwym, dlatego nie można go uznać za typowe schronisko. Z inicjatywy Beskidenverein obiekt rozbudowano w latach 1894 – 1895, ale podczas otwarcia w 1895 budynek spłonął. Schronisko odbudowano i uroczyście otwarto po raz kolejny w maju 1897. Klementinenhütte miało jednak pecha – płonęło jeszcze dwukrotnie w 1910 i 1913, dlatego w 1914 wybudowano obiekt całkowicie nowy, kamienny, z 40 miejscami noclegowymi, który po niewielkich zmianach istnieje do dnia dzisiejszego. W okresie międzywojennym schronisko było przedmiotem poważnego sporu pomiędzy PTT (które było zainteresowane obiektem), baronem Klobusem (który był właścicielem) i Beskidenverein (które przejęło schronisko w 1930 r.). Własnością PTT stało się ono w roku 1945.