Pierwszy kościółek w Kuźni Raciborskiej powstaje już w 1646 r., a więc 5 lat po uruchomieniu tu pierwszej kuźnicy żelaza zwaną Segenberger Hammer. Nad drzwiami tego kościoła widniał napis „ Bartko lomaus Rumpel 1646”. Wieś Kuźnia Raciborska należała wówczas do parafii Markowice. Naprzeciwko kościoła parafialnego w Markowicach wybudowano karczmę, którą zwiedzali przede wszystkim mężczyźni powracający po mszy świętej do Kuźni Raciborskiej. Wracali oni dopiero późnym wieczorem, a często dopiero następnego dnia.

Cierpiały na tym głównie świeżo założona praca przy książęcym budownictwie oraz same kobiety. Żalili się księciu nie tylko kobiety ale i kierownictwo huty, gdyż w poniedziałki mężczyźni się nie zgłaszali do pracy. To też było podstawowym powodem wybudowania w Kuźni Raciborskiej własnego kościółka zbudowanego przy wydatnej pomocy właściciela zamku w Raciborzu. Kościół ten obsługiwany był przez kapelana kościoła parafialnego w Markowicach. Mieszkańcy wsi Siedliska, Budziska oraz Turze należeli wówczas do kościoła parafialnego w Sławikowie, natomiast mieszkańcy wsi Ruda do kościoła parafialnego w Miejscu Odrzańskim ) do 1857 r. a potem również do Sławikowa).

W 1771 r. przystąpiono do generalnego remontu kościółka w Kuźni Raciborskiej. Wówczas to Śląsk od 1741 r. należał do Prus, które były protestanckie i nie czuł żadnej sympatii do katolików. W każdym katoliku widzieli wroga, jakim była cała monarchia habsburska, przeciwko której król pruski Fryderyk II zwany wielkim prowadził trzy wojny o Śląsk. To też chcąc uspokoić katolików śląskich na mocy rozporządzenia z dnia 22.12.1772 r. zniesionych zostało 17 świąt katolickich. Zatwierdził ten akt apostolski Vicar we Wrocławiu Moritz von Strachwitz, co wywołało ogromne niezadowolenie ludności Śląska, która była głównie katolicka.

W 1783 r. kościółek w Kuźni Raciborskiej zostaje rozbudowany i otrzymuje nareszcie wygląd kościoła. Przebudowa kościółka w Kuźni Raciborskiej zajmował się wówczas ksiądz Szymon Kalemba. Msze święte odprawiane były jednak nadal przez kapelanów z parafii w Markowicach.

W 1830 r. wybudowano naprzeciwko kościoła w Kuźni Raciborskiej budynek administracyjny kościoła ( Pfarrhaus ). W 1865 r. kościół ten został odnowiony. W dniu 28.03.1881 r. nastąpiło poświęcenie przez księdza Neumanna z Markowic ponownie odnowionego kościoła w Kuźni Raciborskiej, zaś w 1891 r. kościół w Kuźni Raciborskiej został podniesiony do rangi kościoła parafialnego. Aktu tego dokonał ksiądz Hampel. Z dniem 23.06.1896 r. Kuźnia Raciborska ma już swojego stałego kapelana, którym został ksiądz Ryszard Hampel dotychczasowy kapelan przy kościele parafialnym w Markowicach.

Ksiądz Hampel rozpoczyna w 1900 r. budowę nowego kościoła w Kuźni Raciborskiej z materiałów ogniotrwałych. Powstał on na tej samej parceli nieco bardziej na południe od kościoła drewnianego. Nim jednak ten nowy kościół został poświęcony, ksiądz Hampel zmarł. Następcą został ksiądz Smykalla. Poświęcenie kościoła w Kuźni Raciborskiej nastąpiło w 1904 r. Przed tym jeszcze wieża nowego kościoła otrzymuje ozdobę w postaci żelaznego koguta. Patronem budowy nowego kościoła w Kuźni Raciborskiej był książę raciborski. Na pierwszej widokówce Kuźni Raciborskiej widniał jeszcze między innymi stary drewniany kościół – wydana pod koniec XIX wieku.

W lesie między Solarnią, Kuźnią Raciborską a Rudami istniał jeszcze jeden kościółek drewniany zbudowany przez księcia raciborskiego do odprawiania mszy świętych w czasie połowów urządzanych w lasach. W ostatnich latach odprawiane były tu regularnie msze święte w dniu święta Marii Magdaleny, której kościół ten był poświęcony.

W 1904 r. rozbudowany został stary budynek leśnictwa w Kuźni Raciborskiej usytuowany w bezpośrednim sąsiedztwie obecnego kościoła. Na miejscu rozebranego budynku leśnictwa wybudowano nowy masywny budynek parafialny. Stary budynek parafialny się bowiem spalił.

W 1907 r. rozebrano stary drewniany kościół w Kuźni Raciborskiej. Przy jego rozbiorze znaleziono w jego wieży trzy mocno zniszczone dokumenty , z tego dwa pisane w języku niemieckim, a jeden pisany w języku polskim. Treść dokumentu pisanym w języku polskim brzmiała :

„Ta kaplica jest przybudowana ku temu kościółku roku 1783 przez wielebnego księdza Simona Kalemby. Na ten czas Raciborskiego Państwa był szlachcic Mathias de Wilczek, który na niego drzewo darował, pożyczał i rozkazał, a ksiądz pieniędzy dawał dla robotników, a ze swojej kabsy też pieniędzy dawał. Majstrem był Simon Kurzeja, a z Kuźni Raciborskiej i Christoforus Potyka też z Kuźni.

Drugi dokument pisany w języku niemieckim miał po przetłumaczeniu treść :

„W tym roku była duża wojna w Polsce pod królem Poniatowskim. Na Śląsku i innych regionach panował głód, gdzie pszenicę sprzedawano za 3, żyto też za 3, jęczmień za 2, owies również za 2, a groch za 3 guldeny. Rządził wówczas Fryderyk, król pruski a pod względem kościelnym rządził na Śląsku Moritz von Strachwitz, apostolski Vicar podczas nieobecności biskupa Philippa von Schaffgotsch.

Dano Hammer, dnia 12 lipca 1771 r.

Theodor Geizler Translator.

Trzeci dokument również pisany w języku niemieckim był mocno zniszczony, stąd też nie podaję jego tłumaczenia.

W latach trzydziestych w kościele parafialnym w Kuźni Raciborskiej śpiewano jeszcze po polsku, a chorągwie i proporczyki oraz sztandary zawierały napisy polskie. Za czasów Gallascha, nowego leśniczego w Kuźni Raciborskiej, założyciela tu partii hitlerowskiej NSDAP sytuacja ta się radykalnie zmieniła, dzięki czemu awansował on szybko na nadleśniczego księcia raciborskiego. Teraz śpiewano już tylko po niemiecku, a sztandary, proporczyki itp. z napisami polskimi ukryto w zakrystii.

Długoletnim, wielce zasłużonym dla parafii Kuźnia Raciborska był ksiądz Józef Hanusek. Jest on nie tylko gorącym orędownikiem wiary katolickiej, ale jeszcze sercu są bliskie mu sprawy socjalne i życie społeczne mieszkańców Kuźni Raciborskiej.

Należy jeszcze dodać, że na terenie parafii istniał jeszcze kościół ewangelicki, który został poświęcony w dniu 8.12.1932 r. W Kuźni Raciborskiej mieszkało wówczas około 100 ewangelików. Ołtarz tego kościoła stał na podeście wyższym o jeden stopień od pozostałej podłogi. Krzyż ołtarza stał długo przed poświęceniem tego kościoła w mieszkaniu Wilke dyrektora filii firmy W.Hagenscheidt Oddziału Huty Nadzieja w Kuźni Raciborskiej. Na czole ołtarza kościoła ewangelickiego widniał napis w języku niemieckim „Słowo Pańskie zostanie na wieki”. W uroczystościach poświęcenia tego kościoła brało udział 40 pastorów z całej okolicy na czele z biskupem P.Zenker z Wrocławia. Co 14 dni przyjeżdżał tu pastor Helzenbecher ze Sławęcic, w celu odprawiania tu mszy świętej. Kościół ten rozebrano po wojnie, gdyż prawie wszyscy ewangelicy opuścili Kuźnię Raciborską.

źródło :