Ulica powstała w 1910 r. niedaleko kolonii kolejarzy i przypisana była do dzielnicy Kamieniec oraz Brandys. Jej pierwotna nazwa brzmiała Felix Dahngasse (nazwana została na cześć zmarłego w 1912 prawnika, pisarza i historyka). Inicjatorem nazwania ulicy był starszy radca sanitarny doktor Hermann Hinterstroisser. W latach 1938 - 1939 przemianowana na ul. Mickiewicza, w 1939 - 1945 ponownie Felix Dahngasse, od 1945 aż po współczesność Aleša. W 1926 r. przeprowadzono kanalizację, sieć gazowniczł oraz wodociąg. W 1930 r. na rogu obecnej ul. Karwińskiej i Alsowej zainstalowano lampę łukową.

Ulica powstała w 1887 r. (zarys jest jednak widoczny na planie z 1883 r. - rewizja z 1885 r.) i przypisana była do dzielnicy Kamieniec. Pierwszy raz mowa o jej budowie pojawia się w kwietniu 1887 r. i przy okazji informuje się o konieczności budowy wiaduktu o szerokości jezdni 10m. Nie mniej zwracano uwagę, że szerokość ta jest niedostarczająca, gdyż ruch z Saskiej Kępy będzie skierowany właśnie w tym kierunku a ponieważ jest on bardzo ożywiony już teraz to domagano się szerokości 15m. Patrz przetarg na drogę przy ul. Dworcowej. Był to drugi etap! Budowane były w tym samym czasie. Właściwe prace budowlane ruszyły w październiku 1887 r. We wrześniu 1888 r. zwracano uwagę na zły stan tej ulicy, która została zbudowana przez spółkę kolejową. Jej pierwotna nazwa z marca 1892 r. brzmiała Viaduktstraße. W języku polskim czasami spotyka się określenie ul. Podkolejna. Nazwa odnosiła się do wiaduktu kolejowego zlokalizowanego na tejże ulicy . Nazwa aż do czasów obecnych nie uległa zmianie. W październiku i listopadzie 1930 r. wykonano brukowanie - firma Foerster ze Złotych Gór oraz Czeczotka z Opawy (zamiary brukowania były już rok wcześniej). W tym samym roku zainstalowano na rogu ul. Wiaduktowej i Ostrawskiej lampę łukową, czyli lampa rozwieszona pomiędzy domami. Tak samo stało się na skrzyżowaniu ul. Wiaduktowej i Hasnera.
Ulica powstała w wyniku budowy przejścia Demeloch, który odtąd uniemożliwił ruch kołowy, dlatego musiano wytyczyć nową drogę, by połączyć się z tzw. Trzema mytami. Jedyną możliwą opcją było utworzenie odnogi od ul. Hasnera i budowy wiaduktu kolejowego w nasypie. Ulica Dworcowa na skrzyżowaniu z ul. Saska Kępa była w tym czasie nieprzejezdna - stały tam zabudowania Altmannów. Wcześniej ruch kołowy odbywał się bezpośrednio przez koleje. Budowana była w tym samym czasie co ul. Dworcowa.
Budowana była na koszt kolei północnej - jako wypadkowa ruchu kołowego i pieszego, gdyż nowo-zbudowany demelloch nie umożliwiał transport kołowy (zaprzęgi konne). W styczniu 1933 r. podjęto uchwałę o reorganizacji ruchu drogowego. W wyniku narastającego ruchu samochodowego wjazd do centrum miasta odbywał się wyłącznie poprzez ul. Wiaduktową i Hasnera. Ul. Dworcowa (dawny odcinek Na grobli) była zamknięta. Wjazd na rynek odbywał się ul. Mervila lub Stefanika.
W polskiej prasie stosowano również nazwę Podkolejna