W końcu XVIII wieku był to jeden z 2 domów murowanych przy ul. Małej. Należał do Karola Gielby, kucharza biskupa Kajetana Sołtyka. Parterowy budynek od frontu miał 35 metrów. W jednym rogu znajdowała się brama i sień wjezdna na słupach, prowadząca na podwórze. Oprócz tego budynek posiadał drzwi wejściowe do sklepu. Z tyłu za sklepem przylegały doń kuchnia i izba, a dalej komora (alkierz) i izdebka. Na zamkniętym podwórzu od zachodu stały trzy stajnie, karmnik i stodoły. Teren podwórza przegradzała brama i przez nią była utrzymywana łączność z dalszą częścią posesji, zajętą przez drugą linię budynków gospodarczych: spichlerz, dwie stodoły, za którymi rozciągał się sad. Posesja ciągnęła się do ulicy Leśnej.
Po kolejnym pożarze w 1800 roku właścicielami posesji byli: Bartłomiej Tomaszewski, Skotniccy, Hołdakowski. W roku 1847 znajdowały się tu oberża i budynek zajezdny. Front zajmował szeroki dom murowany, parterowy, z sienią przejezdną, dwie murowane oficyny, w których były izby gościnne. W głębi podwórza postawiono wielką murowaną stajnię zajezdną. Zajazd w takim kształcie pozostał do roku 1866.
W latach międzywojennych przebudowano dawny dom na piętrową kamienicę.

Źródło: Album Kielecki. Starówka. Cz. III, R. Wrońska-Gorzkowska, E. Gorzkowski.

Ulica Mała należy do najstarszych ulic wychodzących z dawnego średniowiecznego Rynku. Nosiła ona nazwę Małej dla odróżnienia od ul. Dużej (Wielkiej), prowadzącej do Bramy Krakowskiej. W roku 1823 nazwę ulicy zmieniono na Zamkową - łączyła Rynek z pałacem ("zamkiem") biskupów krakowskich. W 1862 roku połączono obie nazwy i ulica zaczęła nosić nazwę Mała-Zamkowa. Kolejna zmiana nazwy miała miejsce w 1919 roku, kiedy to dla uczczenia setnej rocznicy śmierci Jana Kilińskiego, uchwałą władz miejskich, nadano jej imię bohatera insurekcji warszawskiej. Podczas okupacji ulica nosiła nazwę Ratuszowej. Po II wojnie światowej powrócono do nazwy Kilińskiego. Dopiero w 1990 przywrócono nazwę ulicy Małej. Obecnie funkcjonują obie nazwy: Mała i Kilińskiego.

Źródło: Album Kielecki. Starówka. Cz. III, R. Wrońska-Gorzkowska, E. Gorzkowski.