Po raz pierwszy w źródłach pisanych kamienica pojawiła się w 1530 r. Najprawdopodobniej był to już wówczas dom murowany, znajdujący się w posiadaniu Jana Aromatariusa oraz jego żony Barbary. Już kilkanaście lat później nowym właścicielem został Maciej Krajowski, zaś po jego śmierci w 1567 r. własność przeszła w ręce spadkobierców. Wkrótce jednemu spośród nich, Pawłowi Liszowskiemu, udało się skupić w swoim ręku znaczną część obiektu. Reszta własności należała do zięcia Macieja, Wojciecha Pieprzyka. Wówczas już kamienica zaczyna występować w źródłach pod nazwami zwyczajowymi Krajowska oraz Liszowska.
Wizja z 1595 r. wykazała, że już wówczas był to budynek dwupiętrowy, z sienią przelotową. Równocześnie drugi budynek, który obecnie scalony jest z interesującym nas obiektem, pod wspólną nazwą Złota 2, należał do rodziny Skoczków, następnie zaś Cholewów. W rękach rodziny Pieprzyków, kamienica Liszowska pozostawała do lat czterdziestych XVII wieku, kiedy to przeszła w posiadanie Jakuba Nowaka oraz jego żony Justyny z Pieprzyków. Dodatkowo w 1650 r. część kamienicy odkupił Fryderyk Wolfarth. Po śmierci właścicieli dobra odziedziczyły spadkobierczynie i tym samym w pierwszych latach wieku XVIII kamienica należała do Elżbiety Kieykiewiczowej, córki Jakuba Nowaka, oraz Anny Sobieckiej, córki Fryderyka Wolfartha. Wkrótce własność uległa rozdrobnieniu, regularnie zmieniając właścicieli. Ostatecznie zaś w 1775 r. nowym właścicielem obiektu został Franciszek Makarewicz. Tymczasem kamienica Cholewińska również nie pozostawała długo w posiadaniu jednej rodziny. Należała między innymi do Postrzygaczy, następnie zaś Lemków, ich spadkobierców oraz Hermsonów.
W drugiej połowie XVIII wieku obiekt był w stanie ruiny. W 1779 r. Franciszek Makarewicz scalił oba budynki w swoim posiadaniu i aż do lat pięćdziesiątych następnego stulecia nieruchomość należała do rodziny Makarewiczów. W 1857 r. część obiektu otrzymał drogą dziedziczenia Ksawery Chruścielewski. Po jego śmierci, wdowa, Helena, zdołała połączyć w swoim posiadaniu całą własność, by zaledwie kilka lat później, w 1877 r., sprzedać ją Dominikowi Maślakiewiczowi. Nowy właściciel nie cieszył się długo nabytym majątkiem, ponieważ już w 1896 r. odsprzedał go Apolonii Dziewulskiej.
W 1899 r. nową właścicielką została, zamieszkała w Warszawie, Franciszka z Meyersonów Arnsztajnowa (według informcji źródłowych była nią aż do 1936 roku). W latach dwudziestych XX wieku właściciele przeprowadzili wiele drobnych remontów. Na początku 1941 roku właścicielem budynku był Zarząd przymusowy. Po II wojnie światowej, w 1948 r., przeprowadzono prace obejmujące wymianę stropów oraz ganków. Prace konserwatorskie z 1954 r. objęły remont elewacji budynku. W 1959 r. obiekt przeszedł w posiadanie Skarbu Państwa. W tym samym roku przeprowadzono remont kapitalny obiektu, a kolejne remonty miały miejsce w 1972 r. W 1998 r. dokonano adaptacji i przebudowy piwnic. Od 2006 r. kamienica stanowi własność prywatną.
teatrnn.pl

Rynek został wytyczony po nadaniu Lublinowi prawa miejskiego. Został założony na planie zbliżonym do kwadratu o wymiarach 62x72 m. Nieregularny kształt Rynku wynika z założenia placu na łuku dawnych wałów, dlatego zachodnia pierzeja jest wklęsła, a wschodnia (przylegająca do dawnych wałów) wypukła. Początkowo ze wszystkich naroży Rynku wybiegały po dwie ulice. Wraz z upływem czasu i licznymi przekształceniami zabudowy Rynku część ulic została zabudowana. Od samego początku Rynek służył celom handlowym. Środek placu wypełnia gmach Trybunału Koronnego powstały w miejscu ratusza. Więcej historii Rynku: .
Źródło: Ośrodek „Brama Grodzka – Teatr NN\\\" - www.teatrnn.pl/leksykon (

http://teatrnn.pl/leksykon

). Opis obiektu umieszczono za zgodą Ośrodka.

Pierwsze wzmianki na temat ulicy Złotej pochodzą z XVI w. Do konca XVIII w. ulica funkcjonowała pod nazwą "Dominikańska" i „Do Kościoła św. Stanisława”. W czasie II wojny światowej kamienice nie uległy poważnym uszkodzeniom, jednak w 1954 r. zostały objęte programem renowacji elewacji frontowych. ; Kościół i klasztor Dominikanów to jedna z najstarszych świątyń Lublina. Za datę pierwszej fundacji kościoła klasztornego przyjmuje się 1253 r. Kościół został zbudowany z fundacji Kazimierza Wielkiego w 1342 r. Obecny kształt otrzymał po przebudowie w końcu XVI w. po pożarze w 1575 r. Od południa do Bazyliki przylega kompleks klasztorny. Po kasacie zakonu w latach 80. XIX w. w klasztorze urządzono koszary. Po 1945 r. większą część klasztoru zajął dom dziecka oraz Teatr Lalki i Aktora im. H. Ch. Andersena.