starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 9 głosów | średnia głosów: 5.57
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Przedmieście Oławskie › ul. Mazowiecka › Centrum Sztuki "Impart" |
13 stycznia 2012 , Duża sala zajęta obecnie przez operetkę na czas przebudowy "Kapitolu". Widok na antresolę.
Skomentuj zdjęcie
Danuta B.
+3 głosów:3  Byłam tu sto lat temu na koncercie zespołu, którego wokalistą był - do dziś pamiętam - Jacek Lech. Śpiewał (za dużo powiedziane:) tak sobie, ale starsza koleżanka podkochiwała się w nim i zabrała młodsze rodzeństwo i mnie ze sobą na koncert. 2012-02-15 22:34:46 (14 lat temu)
do Danuta B.: A ja byłem tutaj na "Czarnoksiężniku Oz". Mimo, że pracowałem trochę dla operetki robiąc dekoracje, ich przedstawienia naprawdę robią wrażenie. 2012-02-15 22:58:58 (14 lat temu)
† Festung
+1 głosów:1 do Kavikvs: Też się pochwalę: na początku lat 60. chodziłem tu z siostra na niedzielne poranki symfoniczne. Szczerze mówiąc, to dojeżdżałem, bo obok, tj. śp. ulicą Kujawską, kursowała spod domu "zerówka". 2012-02-15 23:29:10 (14 lat temu)
|
|
Na stronie od 2004 wrzesień
21 lat 8 miesięcy 22 dni |
2 pobrania 2751 odsłon 5.57 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Kavikvs
Obiekty widoczne na zdjęciu
Centrum Sztuki "Impart"
więcej zdjęć (79)
Zbudowano: 1873
Dawniej: Gewerkschaftshaus
Scholz’ Etablissement, Dom Związków Zawodowych, po wojnie Wojewódzki Dom Kultury, od lat 90. XX wieku Centrum Sztuki Impart, obecnie siedziba Biura Festiwalowego Impart 2016
Wzniesiony w 1873 r. przy ul. Margaretenstrasse (ul. Mazowiecka 17), na działce należącej do Paula Scholza, właściciela położonego obok browaru.
Kolejne nazwy: Paul Scholz’ Etablissement, Paul Scholz’ Theater, Concordia Theater, Deutsches Theater.
Salę koncertowo-restauracyjną na około 1000 miejsc zaprojektował Friedrich Barchewitz (1836-1902), autor zrealizowanego już wcześniej projektu Lobe Theater. W sali miały miejsce m.in. koncerty renomowanych orkiestr.
Od 1884r. zaczęto wykorzystywać salę na pokazy sztuk teatralnych. Przy obiekcie próbowano stworzyć stały zespół teatralny (Concordia), realizujący ambitny, niemiecki repertuar. Projekt firmował baron Adalbert von Arnim, który otrzymał na ten cel subwencję cesarską. Mimo że pomysł okazał się tylko krótkim epizodem, podjęto prace przystosowujące salę do nowych zadań. Wprowadzono wtedy zmiany w aranżacji i wyposażeniu wnętrza, firmowane przez berlińskiego projektanta Rudolfa Schoennera.
W 1900 budynek został sprzedany związkom zawodowym, które zaadoptowały go na swoją siedzibę (nowa nazwa: Gewerkschaftshaus). Nowi właściciele podjęli się dwukrotnej przebudowy sali głównej w 1903 i 1913 roku. Ostatnia zmiana była gruntowna, powiększono powierzchnię sali, dobudowano galerie i zaopatrzono w obszerną scenę z podscenium i sznurownię. Autorem projektu był Max Matthias. Zaraz potem salę wyposażono w kabinę do projekcji filmowej, usytuowaną nad dachem drugiej, mniejszej sali.
W 1922 r. budynek rozbudowano w kierunku północnym, dodając zaprojektowaną przez Fedora Bernerta siedzibę Kasy Oszczędności.
Po wojnie w budynku mieścił się Wojewódzki Dom Kultury, od lat 90. XX wieku Centrum Sztuki Impart, obecnie jest to siedziba Biura Festiwalowego Impart 2016.
Nazwa "Impart" pochodzi od Państwowego Przedsiębiorstwa Imprez Estradowych "Impart" Powstało ono w pierwszej połowie lat 70 tych z połączenia "Hali Ludowej" z "Estradą Dolnośląską".
b/h/
Wzniesiony w 1873 r. przy ul. Margaretenstrasse (ul. Mazowiecka 17), na działce należącej do Paula Scholza, właściciela położonego obok browaru.
Kolejne nazwy: Paul Scholz’ Etablissement, Paul Scholz’ Theater, Concordia Theater, Deutsches Theater.
Salę koncertowo-restauracyjną na około 1000 miejsc zaprojektował Friedrich Barchewitz (1836-1902), autor zrealizowanego już wcześniej projektu Lobe Theater. W sali miały miejsce m.in. koncerty renomowanych orkiestr.
Od 1884r. zaczęto wykorzystywać salę na pokazy sztuk teatralnych. Przy obiekcie próbowano stworzyć stały zespół teatralny (Concordia), realizujący ambitny, niemiecki repertuar. Projekt firmował baron Adalbert von Arnim, który otrzymał na ten cel subwencję cesarską. Mimo że pomysł okazał się tylko krótkim epizodem, podjęto prace przystosowujące salę do nowych zadań. Wprowadzono wtedy zmiany w aranżacji i wyposażeniu wnętrza, firmowane przez berlińskiego projektanta Rudolfa Schoennera.
W 1900 budynek został sprzedany związkom zawodowym, które zaadoptowały go na swoją siedzibę (nowa nazwa: Gewerkschaftshaus). Nowi właściciele podjęli się dwukrotnej przebudowy sali głównej w 1903 i 1913 roku. Ostatnia zmiana była gruntowna, powiększono powierzchnię sali, dobudowano galerie i zaopatrzono w obszerną scenę z podscenium i sznurownię. Autorem projektu był Max Matthias. Zaraz potem salę wyposażono w kabinę do projekcji filmowej, usytuowaną nad dachem drugiej, mniejszej sali.
W 1922 r. budynek rozbudowano w kierunku północnym, dodając zaprojektowaną przez Fedora Bernerta siedzibę Kasy Oszczędności.
Po wojnie w budynku mieścił się Wojewódzki Dom Kultury, od lat 90. XX wieku Centrum Sztuki Impart, obecnie jest to siedziba Biura Festiwalowego Impart 2016.
Nazwa "Impart" pochodzi od Państwowego Przedsiębiorstwa Imprez Estradowych "Impart" Powstało ono w pierwszej połowie lat 70 tych z połączenia "Hali Ludowej" z "Estradą Dolnośląską".
b/h/
ul. Mazowiecka
więcej zdjęć (191)
Dawniej: Herbert Welkisch Strasse, Margarethenstrasse, Małgorzaty (1945-1947)
Ulica należy do najstarszych we Wrocławiu - pierwsze wzmianki o niej pojawiają się już w 1350 r. kiedy to występowała pod nazwą Krötengasse (ul. Żabia). Po regulacji rzeki Oławy w XVIII w. ulica nabrała obecnego kształtu. Wtedy też najprawdopodobniej wskutek błędnej interpretacji słowa Kröte (ropucha) na Grete (oboczna forma imienia Małgorzata), zaczęto używać nazwy Margaretestr. W 1873 r. na terenie należącym do browarnika Paula Scholza wzniesiono etablissement według projektu Friedricha Barchewitza. Założenie znane także pod nazwami Concordia Theater, Deutsches Theater czy Gewerkschaftshaus przebudowano w 1913 r. Dziś nadal pełni swą funkcję jako Centrum Sztuki Impart. Po przejęciu władzy przez hitlerowców patronem ulicy został jeden z ich "bohaterów" Herbert Welkisch.
Z wojny ocalał tylko wspomniany gmach dawnego etablissementu pod nr 17 wraz z sąsiadującą kamienicą nr 19, oraz naprzeciwko kamienice nr 30-34. Te ostatnie zostały wyburzone pod koniec lat 90. XX w.
Z wojny ocalał tylko wspomniany gmach dawnego etablissementu pod nr 17 wraz z sąsiadującą kamienicą nr 19, oraz naprzeciwko kamienice nr 30-34. Te ostatnie zostały wyburzone pod koniec lat 90. XX w.