Młodzieżowy Dom Kultury "Pod Akacją" w Lublinie mieści się w budynku starej plebanii nieistniejącego dziś kościoła św. Michała. Obiekt ten znajduje się w płn.-wsch. części Starego Miasta i stanowi zamknięcie od strony płn. placu "Po Farze". Wchodził on niegdyś w skład zabudowy przykościelnej, otaczającej cmentarz i kościół farny. Kościół ten ufundowany został wg tradycji przez Leszka Czarnego w 1282 roku. Legenda głosi, że Michał Archanioł pojawił się w śnie księcia i przekonał go do zaatakowania wrogich Litwinów i Jadźwingów. Po zwycięstwie Leszek Czarny ufundował świątynię jako wotum, nadając jej wezwanie św. Michała. Brak źródeł uniemożliwia odtworzenie pierwotnych dziejów domu - siedziby proboszcza przy Farze. Plan Starego Miasta - ul. GrodzkaGroźny pożar w 1575 roku zniszczył część Lublina wraz z kościołem kolegiackim i dominikańskim. Spłonęły również budynki przykościelne - wśród nich "pierwotna" plebania i szkoła parafialna. Układ budynku plebanii, jaki znamy dziś (a jest on jednorodny, nie przechodził zasadniczych przebudów) jest dobrze obsadzony w Lublinie około połowy XVII wieku i przy braku przekazów źródłowych tak właśnie datuje się powstanie obiektu. Pierwsze wiadomości archiwalne o starej plebanii pochodzą dopiero z XIX wieku. Są to dokładne opisy ukazujące stan budynku w ostatnich dziesięcioleciach przed konfiskatą dóbr parafialnych przez Rząd Gubernialny lubelski. W 1818 roku, gdy została utworzona diecezja lubelska kapituła katedralna rezydowała początkowo w kościele św. Michała (do 1832 roku), a później przy kościele pojezuickim (obecnie kościele katedralnym), zabudowania parafialne zostały "w najem wypuszczone", jedynie plebania pozostała mieszkaniem bsk. Wojakowskiego (z przyzwolenia kapituły). Kościół św. Michała opuszczony i zaniedbany został rozebrany w latach 1844-52 na polecenie władz carskich. Konfiskata całego majątku należącego do Fary nastąpiła na przełomie 1869/70, od tego momentu stanowił on własność skarbu Królestwa Polskiego. Wkrótce majątek ten przekazano gminie żydowskiej, która uczyniła zeń przytułek dla dzieci żydowskich, zw. później "Żydowskim grodzkim przytułkiem". W posiadaniu gminy plebania znajdowała się do 9 V 1941 roku (do momentu przejęcia jej przez władze okupacyjne) a po wyzwoleniu przeszła na własność Magistratu w Lublinie. W latach 1944-46 pełniła rolę domu dla starców, natomiast w latach 1947-70 mieścił się tu dom dziecka. W dniu 1 X 1970 roku budynek starej plebanii został przekazany MDK "Pod Akacją". Za

Plac Po Farze – plac na Starym Mieście w Lublinie. W latach 1936-1938 odkopano tu fundamenty kościoła farnego pod wezwaniem św. Michała Archanioła. Znaleziono wtedy resztki sklepień żebrowych oraz inne fragmenty z kościoła św. Michała. Przez wiele lat na Placu Po Farze w kilku miejscach widoczne były zarysy fundamentów kościoła.

W 2002 dokonano zagospodarowania placu, wyeksponowano fundamenty kościoła, wmontowano w nie oświetlenie, położono kostkę. Dzięki temu widać jakich rozmiarów był kościół św. Michała. Obecnie Plac Po Farze jest częstym miejscem koncertów oraz spotkań Lublinian.

źródło:

Nazwa ulicy pochodzi od grodu na Zamku, do którego prowadzi. Ulica od pierwszej połowy XVI wieku do dziś funkcjonuje pod nazwą Grodzka. Niegdyś funkcjonowała pod nazwą łacińską (Platea Castrensis).
Ulica Grodzka jest jedną z najbardziej oryginalnie zachowanych ulic Lublina. Zarówno jej przebieg, jak i nazwa nie zmieniły się od czasów średniowiecza. W połowie swej długości ulica otwiera się na plac Po Farze, w przedłużeniu zaś w kierunku Śródmieścia wybiega na Rynek i ul. Bramową zamkniętą Bramą Krakowską. Zachowana w autentycznej formie szerokość ulicy w stosunku do innych, była dyktowana jej pierwotną funkcją (dawny szlak handlowy). Ulica została wybrukowana pod koniec XVIII wieku z polecenia Komisji Dobrego Porządku.
Gawarecki H., Gawdzik C., Ulicami Lublina, Lublin 1976.