Ruiny zamku wznoszą się na północ od miasteczka, na naturalnym pagórku regularnego czworobocznego kształtu. Warownia powstała na przełomie XIII i XIV wieku. Prace budowlane mogły być zaczęte jeszcze w początku ostatniej ćwierci XIII wieku. W początku XIV wieku zamek należał do rycerza Henryka de Dobere z rodu Heydebreke. Przed 1308 rokiem zostały wzniesione mury obwodowe z cegły, posadowiona na kamiennym cokole oraz dom zachodni. Całe założenie miało kształt czworokąta zbliżonego do kwadratu.
Brama umieszczona była na osi kurtyny wschodniej, przed którą zlokalizowano nieufortyfikowane przedzamcze pełniące funkcje gospodarcze. Założenie to zostało w roku 1308 zniszczone przez Brandenburczyków i przez blisko 20 lat pozostawało w stanie ruiny. W roku 1338 posiadłość przejął w posiadanie Ulryk Dewitz i tym samym zamek wszedł w kolejną fazę rozwoju.
Na koniec wieku XIV przypada budowa skrzydła południowego i wschodniego. Zbudowany również zewnętrzny mur obwodowy z romboidalną w planie wieżą, umieszczoną w narożniku północno zachodnim. Wieża wzniesiona w części cokołowej z kamieni eratycznych oraz z cegły w wyższych partiach zachowała się dziś do wysokości 9 m. Jej pierwotny kształt nie jest znany. Nowy obwód powiększył teren zamku, i nadał mu formę trapezoidalną. Od południa założenie oddzielone było głęboką fosą. Około 1540 zamek został objęty dalszymi przekształceniami w duchu renesansowym. Ich inicjatorem był Jost Dewitz.
Dziedziniec wewnętrzny został wtedy zabudowany nowymi budynkami, z których wyróżniało się skrzydło południowe, spięte po bokach dwiema klatkami schodowymi prowadzącymi na górne kondygnacje. W XVIII wieku zamek podupadł i w końcu został opuszczony. W roku 1808 ostatni właściciel zamku- sekretarz sądu grodzkiego Muller wysadził część murów. O tego czasu zamek pozostaje w ruinie. Nie wiemy dokładnie jak wyglądał wystrój zewnętrzny zamku w XV i XVI wieku. Z dokumentów XVIII wiecznych wiemy, że elewacje artykułowane były w dwu kondygnacjach rzędami ślepych arkad oraz nieregularnie rozmieszczonymi otworami okiennymi.

Źródło: