Pałac wybudowany na początku XIX wieku z inicjatywy Stanisława Kostki Zamoyskiego według projektu Fryderyka Alberta Lessla. Najprawdopodobniej był to budynek wzniesiony całkowicie od nowa. W II połowie XIX wieku pałac doczekał się przebudowy według projektu Ksawerego Dionizego Makowskiego. Wcześniej w miejscu obecnej rezydencji znajdował się pałac XVII wieczny ( w tym czasie dobra należały do Zbąskich i Tarłów), zbudowany na miejscu wcześniejszego zamku Maciejowskich z połowy XVI wieku. Pałac ten uległ zagładzie w roku 1794 podczas bitwy maciejowskiej. W roku 1798 na zamówienie Stanisława Kostki Zamoyskiego projekt odbudowy barokowego pałacu wykonał w dwóch wersjach Chrystian Piotr Aigner. Jeden operował formami powściągliwego klasycyzmu, drugi do form klasycznych dodawał motywy gotyckie. Nie wiadomo dlaczego projekty te zostały zarzucone i ostatecznie ich wykonanie zlecono innemu twórcy.

Pałac murowany z cegły i otynkowany, piętrowy, posadowiony na planie prostokąta, podpiwniczony, z poddaszem przekrytym dachem czterospadowym o połaciach pokrytych eternitem. Elewacja frontowa 9 osiowa, z boniowanym parterem, narożami oraz 3 osiową partią centralną. W partii centralnej umieszczono cztero kolumnowy portyk, dźwigający balkon piętra, z żeliwną balustradką. Całość tego pozornego ryzalitu wieńczy schodkowa attyka. Skrajne otwory okienne piętra w postaci nisz. Elewacja ogrodowa skomponowana niesymetrycznie, z balkonem wspartym na czterech filarach. Układ wnętrz dwutraktowy z sienią na osi. Całość skomponowana w duchu dojrzałego klasycyzmu.

źródło: