Koloruj
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródm. Północne › ul. Świętokrzyska › Ministerstwo Finansów |
Lata 1950-1951 , Warszawa.
yani
+1 głosów:1  1949 odpada - Kongres Obrońców Pokoju był w listopadzie 1950. 2025-08-05 16:51:46 (9 miesięcy temu)
Zawęziłem datację. Męczy mnie to zdjęcie. Taki charakterystyczny budynek... Drugie piętro wyższe niż pozostałe kondygnacje, więc to jakiś biurowiec albo reprezentacyjny gmach. Wąska ulica, z lewej widać wjazd do bramy w budynku. W tle z lewej jakaś okazała kamienica. 2025-08-05 16:57:17 (9 miesięcy temu)
verbensis
+3 głosów:3 do yani: Z wysokości kondygnacji i liczby osi wychodzi mi któreś z bocznych skrzydeł frontu Ministerstwa Finansów: 2025-08-05 17:16:23 (9 miesięcy temu)
do verbensis: No, oczywiście! A ja się zafiksowałem, że to docelowy kształt bryły budynku... To w tle przy lewej krawędzi, to Europejski. 2025-08-05 17:42:41 (9 miesięcy temu)
|
|
Na stronie od 2015 lipiec
10 lat 9 miesięcy 22 dni |
Budynek został wzniesiony jako siedziba Ministerstwa Skarbu. Od momentu powstania zachował ciągłość funkcji - nieprzerwanie jest siedzibą ministerialną. Obiekt jest przykładem architektury socrealistycznej. Czerpie z rozwiązań pałacowych renesansu i baroku. Budynek składa się z centralnego czworoboku poprzedzonego od ul. Świętokrzyskiej parą skrzydeł na planie litery L oraz skrzydła tylnego wzdłuż ul. Czackiego. Wejście główne zdobią trzy płaskorzeźby autorstwa Jana Ślusarczyka, nawiązujące do stylistyki art déco. Wyposażenie wnętrz - meble, żyrandole oraz wyroby artystyczne z metalu - zaprojektowali architekci gmachu. W jednym ze skrzydeł zaprojektowano salę kinową, w której do drugiej połowy lat 70. XX w. funkcjonowało kino Skarb. W sali zachowała się dekoracja sztukatorska sufitu. Dziś sala kinowa podzielona jest lekką konstrukcją metalową na dwie użytkowe kondygnacje biurowe. Ponad salą kinową znajdowała się tej samej wielkości sala balowa, wyposażona także w dekorację sztukatorską sufitu, wraz z zapleczem kuchennym i stołówką. Sala ta dziś w jednej trzeciej pełni rolę stołówki pracowniczej, zaś w pozostałej części funkcjonują dwie profesjonalne sale konferencyjne. Źródło:
Oficjalna strona Ministerstwa Finansów - /p>Historia
Ulicę Czackiego, zwaną do roku 1884 Włodzimierską na cześć Włodzimierza I Wielkiego, wytyczono w roku 1866 na gruntach należących wcześniej do księży misjonarzy.
Poza epizodycznie istniejącym drewnianym teatrzykiem Rappo pierwszymi zabudowaniami ulicy były gmach Banku Handlowego, przyporządkowany numeracji ul.Traugutta, trzypiętrowa kamienica projektowana przez Juliana Ankiewicza, oraz pałac Natansonów, mieszczący również bank należący do tej rodziny.
Wśród obiektów wzniesionych w pierwszym dziesięcioleciu istnienia ulicy wyróżniała się kamienica pod numerem 23, z wystrojem rzeźbiarskim autorstwa Faustyna Cenglera.
W latach 1878-80 przy ulicy wybudowano gmach Towarzystwa Kredytowego Miasta Warszawy, zaprojektowany również przez Juliana Ankiewicza.
W tym czasie przy ul. Czackiego powstało też kilka kamienic o starannym, neorenesansowym wystroju fasad; w latach 1882 - 1884 na posesji Adolfa Szmidta przebito w celach spekulacyjnych ślepy zaułek - obecną ul. Dowcip.
Ostatnim budynkiem wzniesionym przy ulicy Czackiego był gmach Stowarzyszenia Techników, dziś Naczelnej Organizacji Technicznej, wybudowany według projektu Jana Fijałkowskiego w latach 1903-05.
Ulica zamieszkiwana przed wojną przez wyłącznie zamożnych lokatorów była elementem finansowego "city", tworzącego się przed wojną wokół Placu Wareckiego, obecnego Placu Powstańców Warszawy. Korzystały z tego liczne firmy, lokując swoje siedziby wśród przedstawicielstw banków, w tym znany niegdyś koncern chemiczny Solvay.
W roku 1939 zniszczeniu uległa cała zabudowa narożnika u zbiegu z ul. Świętokrzyską, pozostałe obiekty uległy spaleniu po upadku Powstania Warszawskiego. Krótko po wojnie rozebrano wypalony pałac Natansonów, oraz kilka kamienic. Z całej zabudowy przetrwały jedynie gmachy Towarzystwa Kredytowego Miasta Warszawy i Stowarzyszenia Techników.
Źródło: