Pałac w Objezierzu został wybudowany w stylu klasycystycznym dla rodziny Węgorzewskich. Ostatnią rodziną rezydującą w pałacu byli Turnowie herbu " Trzy kotwice".

Budynek pałacowy to dwupiętrowa bryła z portykiem kolumn jońskich. Parter pełni rolę administracyjno - biurową i dydaktyczną, na pierwszym piętrze zlokalizowane są sale: konferencyjne, balowa i kominkowa, a drugie piętro to luksusowy hotel z 24 miejscami noclegowymi.



Ostatni potomek rodu gen. Wojciech Węgorzewski, syn Szambelana króla Stanisława Augusta Poniatowskiego zawiera związek małżeński z Anielą Kwilecką. On to w latach 1786-1788 wzniósł pałac objezierski, adaptując projekt pałacu w Siernikach projektu architekta królewskiego Jana Christiana Kamzetera.

Równocześnie z budową pałacu założono park krajobrazowy, ozdobiony romantycznymi altankami, pawilonami o neogotyckich formach wykonanymi z drewna. Aniela Węgorzewska, kobieta bardzo światła, szybko przejmuje władanie Objezierzem, kierując jego życiem gospodarczym i kulturalnym.

Śmierć pełnej patriotyzmu generałowej Węgorzewskiej, rozpoczęła okres długich sporów o majątek objezierski. Ostatecznie dobra przechodzą w ręce Klemensa Kwileckiego, brata Anieli Węgorzewskiej, a po jego śmierci w ręce jego dzieci. Ostatecznie majętność obejmuje Helena z Kwileckich i jej mąż Wicenty Turno. Literacką puentą sporów rodzinnych stał się fragment z "Pana Tadeusza"

Adama Mickiewicza:



"....pamiętam procesy,

W których się działy gorsze niż u nas ekscesy,

A intercyza cała zakończyła kłopot:

Tak z Borzobochatymi pogodził się Łopot,

Kreprztulowie z Kupuściami, Putrament z Pikurną,

Z Odyńcami Mackiewicz, z Kwileckimi Turno..."