Podczas pierwszej i drugiej wojny światowej świątynia doznała silnych uszkodzeń. W sierpniu 1915  została ostrzelana przez artylerię. Szkody po pierwszej wojnie światowej zostały naprawione w latach 1921-1923 przez księdza Antoniego Walentynowicza. 30 lipca 1944 o godz 2, wycofujący się Niemcy podłożyli materiał wybuchowy. Została zrujnowana jedna wieża, a obiekt doznał poważnych zniszczeń.

Od 1947 ksiądz Ignacy Troska, a po nim ksiądz Alfons Zienkiewicz kierowali odbudową i remontem budowli. Dalsze prace kontynuował ksiądz Antoni Bachurzewski (w latach 1972-1973 zakończyła się odbudowa wieży i świątynia została wzmocniona szkarpami).