Sanktuarium Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu jest zwane polskim La Salette. Założyli je Misjonarze Saletyni, zgromadzenie utworzone w 1852 r., rok po ogłoszeniu dekretu o prawdziwości objawienia w La Salette.
Historia sanktuarium dębowieckiego w porównaniu z wieloma innymi sanktuariami w Polsce, czy na świecie jest stosunkowo krótka.
W 1910 r. w Dębowcu koło Jasła wystawiono na sprzedaż część majątku byłego ministra austriackiego, hrabiego Floriana Ziemiałkowskiego. Saletyni kupili tę ziemię i jeszcze w tym samym roku przystąpili do budowy klasztoru, według projektu architekta diecezjalnego z Przemyśla, inż. Stanisława Majerskiego.
Obecnie w Dębowcu stoi nowy kościół Matki Bożej Saletyńskiej, poświęcony w 1966 r. oraz kaplica Matki Bożej z La Salette z 1960 r. Poprzedni kościół i kaplica zostały bowiem zniszczone podczas wojny. Przedwojenna jest natomiast Kalwaria Saletyńska, zbudowana w 1929 r. Została tylko przeniesiona na nowe miejsce.
Szczególnym kultem wiernych cieszy się figura Matki Bożej Płaczącej, w bocznej kaplicy sanktuaryjnej. Dębowiecka figura jest rzeźbą o wysokości 130 cm, kopią figury z La Salette. Przedstawia Matkę Bożą Saletyńską siedzącą na kamiennym głazie, z twarzą ukrytą w dłoniach i pochyloną do przodu. Została wykonana z drewna lipowego w 1959 r. i pokryta polichromią w Krakowie w 1960 r. Rzeźbę wykonał rzeźbiarz Edward Koś, według modelu prof. Franciszka Kalfasa z Krakowa. W roku koronacji 1996 figura przeszła gruntowną konserwację, której dokonał Przemysław Ćwiertnia z Krakowa. Złotą koronę dla Matki Bożej Saletyńskiej wykonał Lech Dziewulski z Krakowa 15 września 1996 r.

(Tekst jest fragmentem opisu pochodzącego z )
Sanktuarium w Dębowcu jest jednym z najpopularniejszych polskich miejsc pielgrzymkowych. Co roku przybywa tam około 700 pielgrzymek zorganizowanych, liczących w sumie ponad 30 tysięcy osób. Wielu jest także pielgrzymów indywidualnych.