Pierwotnie droga łącząca rejon Leszna z Nalewkami. Jako ulica biegnąca od ul. Długiej i ul. Leszno do Nowolipek powstała w roku 1766. Jej zabudowa powstała od końca XVIII wieku; były to przeważnie dwupiętrowe kamienice oraz tworzący przewężenie ulicy Pałac Mostowskich, rozbudowany około roku 1775. Lata 1821-28 przyniosły realizację kamienic projektowanych przez wybitnych architektów, takich jak Karol Galle i Antonio Corazzi. Cała dawna zabudowa ulicy została zniszczona w roku 1944 – w czasie powstania warszawskiego w rejonie późniejszej ulicy toczyły się walki w Ogrodzie Krasińskich o tzw. Pasaż Simonsa. Współczesna ulica powstała w latach 1946-1947 i wytyczona została wśród ruin getta warszawskiego, otrzymując nazwę Marcelego Nowotki. Zmieniono w ten sposób przedwojenny układ w tym rejonie Warszawy – włączono w jej skład fragment ulicy Przejazd, Nowolipki, Nalewki oraz Placu Muranowskiego, wszystkie w obrębie części miasta zamieszkanej głównie przez Żydów. Z dawnej zabudowy ulicy zrekonstruowano w okresie powojennym jedynie Pałac Hilzenów – Mostowskich, gdzie od roku 1949 znalazła siedzibę Komenda Stołeczna Milicji Obywatelskiej. W 1951 przed kino Muranów trafiła zabytkowa fontanna z roku 1866, projektu Józefa Orłowskiego i Alfonsa Grotowskiego, o wystroju rzeźbiarskim wykonanym przez Leonarda Marconiego. Jej wcześniejszymi lokalizacjami były ul. Krakowskie Przedmieście oraz Plac Bankowy. W okresie powojennym powstała zabudowa ulicy w większości w stylu socrealistycznym, na północ od ul. Anielewicza osiedle projektu pracowni Stanisława Brukalskiego (1953). Według projektu budynki miały otrzymać bogaty wystrój klasycystyczny, lecz po odejściu od socrealizmu budynki otynkowano gładko bez realizacji wystroju. 12 października 1963 roku odsłonięto Pomnik Żołnierza 1 Armii Wojska Polskiego, ostatnie przed śmiercią dzieło Xawerego Dunikowskiego.

W 1990 ulica zmieniła nazwę i patrona na gen. Władysława Andersa. W 1999 na skwerze pomiędzy ul. Andersa a Ogrodem Krasińskich powstał Pomnik Bitwy o Monte Cassino proj. Kazimierza Gustawa Zemły wraz z obeliskiem z podobizną gen. Władysław Andersa.

Wikipedia

Ulica Leszno – ulica położona na warszawskiej Woli. Pierwotnie trakt biegnący z Warszawy do Błonia.
Nazwa ulicy pochodzi od jurydyki Leszno założonej 8 stycznia 1648 roku przez podskarbiego wielkiego koronnego Bogusława Leszczyńskiego ze swoim stryjem kanclerzem wielkim koronnym Janem Leszczyńskim. Nazwa jurydyki wywodzi się od nazwisk jej założycieli.
Na Lesznie osiedlali się głównie Niemcy wyznania ewangelickiego.
Przewodnik po Warszawie z 1863 opisuje ją następująco: "/.../od ul. Rymarskiej ciągnie się ona w linii prostej przeszło wiorstę, aż do okopów miejskich. Zabudowana wysokimi kamienicami, na gruncie nieznacznie podnoszącym się w górę, jest ulicą cichą i spokojną. Ku końcowi swojemu Leszno posiada nawet bardzo niewiele sklepów. Fabryk jest tu niewiele/.../"
Podczas II wojny światowej nazwę ulicy zmieniono na Gerichtstrasse (od znajdujących się pod nr 53/55 budynku Sądów).
W listopadzie 1940 ulica aż do ulicy Żelaznej znalazła się w obrębie getta warszawskiego. Po wojnie wschodnia i środkowa część ulicy Leszno stała się częścią Trasy W-Z i nadano jej nazwę alei Świerczewskiego (obecnie alei „Solidarności”). Historyczną nazwę zachował jedynie zachodni odcinek ulicy.
W latach 60. XX wieku ulicę przebudowano na dwujezdniową. Od ulicy Okopowej do Karolkowej nową jezdnię dobudowano po stronie północnej, a na dalszym odcinku – po południowej.