Miała być jedną ze sztandarowych inwestycji warszawskiego magistratu za rządów prezydenta Słomińskiego. Uruchomiono ją w styczniu 1929 roku. Budowa była bardzo kosztowna — 8 milionów złotych, i jak to zazwyczaj bywa przy magistrackich inwestycjach, dwukrotnie przekroczono planowany budżet. Do produkcji kupiono francuskie piece Lidon'a, transport miało zapewnić 45 francuskich furgonetek Dion-Bouton. Zatrudniono natomiast jednego niefrancuskiego piekarza i 20 osób admininstracji. Piekarnia niestety przynosiła straty i szybko zaczęto mówic o jej likwidacji. Przetrwała jednak do wojny i w czasie okupacji jakiś czas jeszcze działała pod nadzorem niemieckim. Po czym została przez Niemców wysadzona w powietrze.