Pierwotnie zaczynająca swój bieg od Senatorskiej ulica Daniłowiczowska powstała w początkach XVII wieku jako droga dojazdowa do dworu Jana Mikołaja Daniłowicza, przypisanego numeracji ul. Hipotecznej.

Pierwszym istotnym obiektem wzniesionym przy ulicy był pałac Teodora Andrzeja Potockiego, w późniejszym okresie prymasa Polski, wybudowany przed rokiem 1732. Pałac ów w latach 1746–1795 mieścił Bibliotekę Załuskich, dzięki temu w roku 1771 Daniłowiczowska została częściowo wybrukowana na odcinku od ul. Senatorskiej do biblioteki.

Pod koniec XVII u zbiegu z Senatorską powstały murowane dwory, częściowo wykorzystane potem przy budowie pałacu Filipa Nereusza Szaniawskiego, znanego od miana późniejszego właściciela jako Pałac Blanka.

Przeciwną stronę ulicy Daniłowiczowskiej zajmowała wtedy oficyna pałacu Franciszka Dębińskiego, również przyporządkowanego numeracji Senatorskiej.

W późniejszym okresie przy Daniłowiczowskiej wybudowano kilka pałaców i pałacyków, miała więc ona charakter rezydencjonalny; jedynym odstępstwem był skład porcelany berlińskiej, działający już przed rokiem 1800. Spalony w roku 1807 budynek Pałacu Daniłowicza odbudowano potem jako czynszową kamienicę.

Przed rokiem 1847 przy ulicy istniała fabryka gwoździ, później przejęta na manufakturę mydła i perfum Fryderyka Pulsa; w dawnym Pałacu Załuskich od roku 1845 funkcjonowała drukarnia Stanisława Strąbskiego.

Od roku 1802 istniała przy Daniłowiczowskiej Synagoga Niemiecka, zlikwidowana w chwili wybudowania Wielkiej Synagogi na Tłomackiem. Miejsce dawnej sali modlitwy zajęła sala widowiskowa zwana Teatrem Małym. Inicjatorem jej powstania był Kazimierz Granzow, właściciel kilkunastu kamienic w Warszawie oraz cegielni w podwarszawskim wtedy Kawęczynie, znanej jako Kawęczyńskie Zakłady Cegielniane – dziś na tym terenie wznosi się Elektrociepłownia Kawęczyn, zaś towarzysząca jej przyfabryczna willa w ostatnich czasach legła w gruzach.

W roku 1900 przebito uliczkę wiodącą do Teatru Nowości położonego przy ul. Hipotecznej, wiązało się to z rozbiórką oficyn przedniego dziedzińca dawnej biblioteki. Zdobiące je popiersia królów przeniesiono wtedy na fasadę korpusu głównego, co zaowocowało nadaniem budynkowi obiegowej, lecz niezmiernie trwałej nazwy Domu pod Królami.

W latach 1912–13 u zbiegu z ul.Hipoteczną wystawiono według projektu Karola Jankowskiego i Franciszka Lilpopa gmach biurowca i magazynów "Fabryki Płodów Chemicznych Ludwik Spiess i Syn" mieszczącej się w Tarchominie.

Po wybudowaniu w roku 1911 przy sąsiedniej ul.Bielańskiej oddziału rosyjskiego Banku Państwa, przy Daniłowiczowskiej 18 wzniesiono dom mieszkalny dla jego urzędników – jedyny zachowany do dziś obiekt przy ulicy wybudowany przed rokiem 1939.

W zbliżonym czasie powstał też gmach Centralnego Aresztu Miejskiego, wybudowany w latach 1913–14 na wprost wylotu ul. Hipotecznej.

W okresie międzywojennym przy Daniłowiczowskiej wzniesiono jedynie ogromny budynek Wydziału Technicznego Zarządu Miasta, wybudowany w latach 1936–38 według projektu Antoniego Jawornickiego. Zbyt wysoki i monumentalny dla miejsca w którym powstał, szybko zdominował panoramę okolicy, przytłaczając pałac Blanka.

Rok 1944 przyniósł zagładę większości zabudowy ulicy, w okresie powojennym rozebrano nieuszkodzone zabudowania biurowe fabryki chemicznej Spiessów, oraz rozcięto Daniłowiczowską na dwa niepowiązane ze sobą odcinki, wyburzając dawny pałac Jabłonowskich przy ulicy Senatorskiej, urządzając skwer na jego miejscu. Gmach pałacu Jabłonowskich odbudowano w latach 1995–1997, jednak Daniłowiczowska została ulicą o nieco chaotycznym przebiegu.

Wikipedia

UWAGA: Zdjęcia z ujęciami odcinka alei pomiędzy wylotem tunelu Trasy W-Z i Mostem Śląsko-Dąbrowskim należy przypisywać do podobiektu alei pod nazwą "Wiadukt Trasy W-Z".


Aleja "Solidarności" - jedna z głównych arterii w Warszawie, w przybliżeniu jest tożsama z Trasą W-Z. Zaczyna się od skrzyżowania z ul. Radzymińską, przechodzi mostem Śląsko-Dąbrowskim do centrum i kończy się przy skrzyżowaniu z ul. Młynarską. Po drodze krzyżuje się m.in. z następującymi ulicami:
Szwedzka
Targowa
Jagiellońska
gen. Andersa (plac Bankowy)
Jana Pawła II
Żelazna
Na całej swojej długości jest to dwujezdniowa szeroka ulica, o minimum dwóch pasach ruchu w każdą stronę. Wyjątkiem jest odcinek pomiędzy placem Bankowym a ulicą Jagiellońską - tam aleja \"Solidarności\" staje się jednojezdniowa, ale nadal ma dwa pasy ruchu dla obu kierunków (jeden pas zajmują tory tramwajowe, ruch samochodów po nim jest zakazany). W godzinach szczytu jest mocno zakorkowana. Na prawie całej długości przebiega środkiem torowisko tramwajowe.
Obecna nazwa poświęcona jest NSZZ \"Solidarność\". Podczas dwudziestolecia międzywojennego jej poszczególne odcinki nosiły nazwy: Wolska, Leszno, Tłomackie, Nowy Zjazd, Zygmuntowska, po wojnie zaś cały ciąg nazwano aleją Świerczewskiego. Od 1991 nosi obecną nazwę na cześć związku zawodowego \"Solidarność\".
Pierwszy odcinek ulicy wytyczono po stronie praskiej w 1862 na przedłużeniu linii kolei petersburskiej pod nazwą Aleksandrowska na cześć cara Aleksandra II Romanowa, łącząc ją z wiaduktem Feliksa Pancera, nazwanego Nowym Zjazdem po wybudowaniu Mostu Kierbedzia. Znaczna szerokość ulicy Aleksandryjskiej uwzględniała ruch kołowy i przebieg projektowanej przez Most Kierbedzia linii kolejowej łączącej Dworzec Petersburski z Dworcem Wiedeńskim, jednak z linii tej zrezygnowano na skutek zbyt dużego spadku skarpy wiślanej, a ruch między dworcami przejęła kolejka konna. Kolejka ta posiadała jeden tor z mijankami i trasa przebiegała Aleksandrowską, Nowym Zjazdem, Krakowskim Przedmieściem, Królewską, Marszałkowską do al. Jerozolimskich.
Tymczasem po drugiej stronie Wisły początkowy fragment dzisiejszej ulicy stanowiąc oś jurydyki Leszno nosił nazwę ulicy Leszno przechodząc w rejonie Placu Bankowego w Tłomackie. Ulica Leszno biegła do rogatek wolskich i dalej dzisiejszy przebieg ulicy w kierunku Woli pokrywał się z ulicą Wolską.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę ulicę po stronie praskiej przemianowano na Zygmuntowską, która to nosiła do roku 1954, gdy zmieniono ją na al. gen. Karola Świerczewskiego.
CC-BY-SA 3.0 Polska