Zalew Zemborzycki (Zemborzyckie jezioro) – zbiornik retencyjny na Bystrzycy, położony w granicach administracyjnych Lublina, w dzielnicy Zemborzyce. Wykorzystywany głównie do retencji i rekreacji. Zalew został wybudowany w 1974 roku przy udziale prac społecznych mieszkańców Lublina. Symbolicznie otworzył go 16 lipca 1974 roku ówczesny I sekretarz KC PZPR Edward Gierek. Zalew boryka się z problemem sinic[1].



Nad zbiornikiem znajdują się trzy ośrodki turystyczne: Marina, Wrotków i Dąbrowa (kemping, restauracje), rezerwat leśny, siedziby klubów żeglarskich, wyciąg dla narciarzy wodnych. Dookoła Zalewu Zemborzyckiego wybudowana jest ścieżka rowerowa.



Awifauna:



Najwięcej gatunków ptaków można zaobserwować podczas przelotów. Liczebność nurów czarnoszyich (Gavia arctica) dochodzi do kilkudziesięciu osobników. Obserwowano także w mniejszych ilościach nury rdzawoszyje (G. stellata), obserwowany był lodowiec (G. immer). Z blaszkodziobych występuje np. czernica (Aythya fuligula), ogorzałka (A. marila), gągoły (Bucephala clangula) i nurogęś (Mergus merganser)[3]. Zimą na zalewie chętnie nocują mewy, jak śmieszka (Chroicocephalus ridibundus), której liczebność sięga ponad 10 tys. osobników. Nieopodal akwenu leży zimowisko sów uszatek (Asio otus). Kwiecień jest dobrą porą na obserwacje kobczyków (Falco vespertinus) i kuliki mniejsze (Numenius phaeopus)[3].



Ogólnie jednak zbiornik nie jest korzystnym miejscem życia dla siewkowców z powodu niedostatku odpowiednik żerowisk. Jedynie brodziec piskliwy (Actitis hypoleucos) regularnie pojawia się w okolicy tamy w północnej części zalewu. W grudniu 2008 na zalewie pojawił się brodziec plamisty (Actitis macularius). Stale na zalewie przebywają łabędzie nieme (C. olor), obserwowano także łabędzie czarnodziobe (C. columbianus).



źródło:

Drzewa ustanawiane pomnikiem przyrody wyróżniają się szczególnymi walorami krajobrazowymi i przyrodniczymi. Zgodnie z pkt. 1 art. 40 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16.04.2004 roku (Dz.U.2015 poz. 1651 z poz. zm.) pomnikami przyrody są:

„pojedyncze twory przyrody żywej i nieożywionej lub ich skupiska o szczególnej wartości przyrodniczej, naukowej, kulturowej, historycznej lub krajobrazowej oraz odznaczające się indywidualnymi cechami, wyróżniającymi je wśród innych tworów, okazałych rozmiarów drzewa, krzewy gatunków rodzimych lub obcych, źródła, wodospady, wywierzyska, skałki, jary, głazy narzutowe oraz jaskinie.”

Miano pomnika przyrody mogą więc otrzymać pojedyncze krzewy, drzewa i grupy drzew odznaczające się sędziwym wiekiem, wielkością, niezwykłymi kształtami lub innymi cechami, a także zabytkowe aleje drzew. Wniosek o przyznanie takiej formy ochrony przyrody może złożyć każdy. Wpisanie drzewa na listę pomników przyrody wymaga zgody właściciela terenu, na którym rośnie. Drzewo zgłoszone do objęcia ochroną badane jest przez biegłego w tym zakresie specjalistę pod kątem oceny stanu zdrowotnego oraz walorów przyrodniczych. Aby uznać drzewo za pomnik przyrody jego obwód w pierśnicy powinien być większy niż szacunkowe wartości minimalne dla danego gatunku. Po uzyskaniu pozytywnej opinii regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska ustanawiane jest pomnikiem przyrody mocą uchwały Rady Miasta.

Źródło;