Największy łódzki kościół i najwyższy budynek w Łodzi - wieża ma 104,5 m wysokości.



Komitet budowy powołano już w 1895 r., w jego skład weszli najwięksi łódzcy fabrykanci: Juliusz Teodor Heinzel baron Hohenfels, Edward Herbst, Juliusz Kunitzer, Józef Richter i Adolf Hoffrichter. Kamień węgielny poświęcił 16 czerwca 1901 arcybiskup warszawski Wincenty Chościak-Popiel. Murowany, wykonany z nieotynkowanej jasnożółtej cegły (w tzw. stylu Rohbau) budynek kościoła wybudowano w latach 1901-1912 według projektu łódzkiej (niemieckiej) spółki "Wende i Zarske", Współautorem projektu był architekt berliński Emil Zillmann, z niewielkimi korektami architektów: Dziekońskiego z Warszawy i Odrzywolskiego z Krakowa. Trójnawowa bazylika wzorowana jest na niemieckiej katedrze w Ulm.



Do 1912 roku udało się wybudować gmach kościoła i oddać go wiernym do użytku. Zabrakło jeszcze głównego akcentu wysokościowego, czyli wieży. Dociągnięto ją do poziomu korony murów, na wysokość 50 m. Rozpoczęła się wojna i prace przerwano. Wznowiono je w 1924 r., kiedy wewnątrz "kikuta" wieży zamontowano stalową konstrukcję podtrzymującą dzwon "Zygmunt". U podstawy murów pojawiło się jednak pęknięcie, które pod znakiem zapytania postawiło możliwość wznoszenia wysokiego iglicowego hełmu według pierwotnego projektu. Rozwiązanie znalazł architekt Józef Kaban. Zaprojektował on lekką stalowo - żelbetową konstrukcję o nowocześniejszej formie niż to miało być wcześniej. Ostatecznie jego projekt został zrealizowany i w 1927 roku kościół, już wtedy katedralny, przybrał formę jaką znamy do dziś.





Źródło: