UWAGA: Zdjęcia z ujęciami odcinka alei pomiędzy wylotem tunelu Trasy W-Z i Mostem Śląsko-Dąbrowskim należy przypisywać do podobiektu alei pod nazwą "Wiadukt Trasy W-Z".


Aleja "Solidarności" - jedna z głównych arterii w Warszawie, w przybliżeniu jest tożsama z Trasą W-Z. Zaczyna się od skrzyżowania z ul. Radzymińską, przechodzi mostem Śląsko-Dąbrowskim do centrum i kończy się przy skrzyżowaniu z ul. Młynarską. Po drodze krzyżuje się m.in. z następującymi ulicami:
Szwedzka
Targowa
Jagiellońska
gen. Andersa (plac Bankowy)
Jana Pawła II
Żelazna
Na całej swojej długości jest to dwujezdniowa szeroka ulica, o minimum dwóch pasach ruchu w każdą stronę. Wyjątkiem jest odcinek pomiędzy placem Bankowym a ulicą Jagiellońską - tam aleja \"Solidarności\" staje się jednojezdniowa, ale nadal ma dwa pasy ruchu dla obu kierunków (jeden pas zajmują tory tramwajowe, ruch samochodów po nim jest zakazany). W godzinach szczytu jest mocno zakorkowana. Na prawie całej długości przebiega środkiem torowisko tramwajowe.
Obecna nazwa poświęcona jest NSZZ \"Solidarność\". Podczas dwudziestolecia międzywojennego jej poszczególne odcinki nosiły nazwy: Wolska, Leszno, Tłomackie, Nowy Zjazd, Zygmuntowska, po wojnie zaś cały ciąg nazwano aleją Świerczewskiego. Od 1991 nosi obecną nazwę na cześć związku zawodowego \"Solidarność\".
Pierwszy odcinek ulicy wytyczono po stronie praskiej w 1862 na przedłużeniu linii kolei petersburskiej pod nazwą Aleksandrowska na cześć cara Aleksandra II Romanowa, łącząc ją z wiaduktem Feliksa Pancera, nazwanego Nowym Zjazdem po wybudowaniu Mostu Kierbedzia. Znaczna szerokość ulicy Aleksandryjskiej uwzględniała ruch kołowy i przebieg projektowanej przez Most Kierbedzia linii kolejowej łączącej Dworzec Petersburski z Dworcem Wiedeńskim, jednak z linii tej zrezygnowano na skutek zbyt dużego spadku skarpy wiślanej, a ruch między dworcami przejęła kolejka konna. Kolejka ta posiadała jeden tor z mijankami i trasa przebiegała Aleksandrowską, Nowym Zjazdem, Krakowskim Przedmieściem, Królewską, Marszałkowską do al. Jerozolimskich.
Tymczasem po drugiej stronie Wisły początkowy fragment dzisiejszej ulicy stanowiąc oś jurydyki Leszno nosił nazwę ulicy Leszno przechodząc w rejonie Placu Bankowego w Tłomackie. Ulica Leszno biegła do rogatek wolskich i dalej dzisiejszy przebieg ulicy w kierunku Woli pokrywał się z ulicą Wolską.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę ulicę po stronie praskiej przemianowano na Zygmuntowską, która to nosiła do roku 1954, gdy zmieniono ją na al. gen. Karola Świerczewskiego.
CC-BY-SA 3.0 Polska

Ulica św. Cyryla i Metodego - jednokierunkowa ulica długości 150 metrów łącząca ulicę Jagiellońską z Targową.
Ulica św. Cyryla i Metodego powstała około 1868 wraz z budową Soboru Metropolitalnego Świętej Równej Apostołom Marii Magdaleny przy ówczesnej ulicy Zygmuntowskiej (dziś: Aleja „Solidarności” 52). Zieleniec otaczający świątynię od północy miała ograniczać właśnie ulica św. Cyryla i Metodego − pochodzących z Salonik misjonarzy wschodniego chrześcijaństwa z IX wieku. W 1871 cerkiew została rozbudowana o plebanię stojąca frontem do ul. Zygmuntowskiej, której tylne zabudowania długo stanowiły jedyną zabudowę ulicy św. św. Cyryla i Metodego. Przeciwną stronę ulicy zajmowały tereny należące do armii rosyjskiej, m.in. na wysokości cerkwi wytyczono plac apelowy otoczony drewnianymi barakami koszar.

Krótko przed rokiem 1939 u zbiegu z ulicą Targową powstał budynek internatu studentów teologii prawosławnej (nr 4), mieszczący od roku 1944 oddział Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, będący do roku odwilży w 1956 miejscem przesłuchań i tortur żołnierzy Polski Podziemnej. Upamiętnia to tablica umieszczona w ostatnich latach na fasadzie budynku, który w okresie powojennym mieścił Komisariat MO, a później VI Komenda Rejonowa Policji. Budynek zwrócono Cerkwi w lutym 2010.

Przy przeciwnej stronie ulicy na dawnych terenach wojskowych w latach 1949−52 powstało osiedle Praga I, autorstwa Szymona Syrkusa i jego żony Heleny Syrkus − architektów związanych przed rokiem 1930 z grupą artystycznej awangardy Praesens, będącej ideową kontynuacją rozwiązanej w roku 1926 grupy Blok. Osiedle Praga I było pierwszym osiedlem mieszkaniowym wybudowanym na prawym brzegu Wisły po roku 1945. Niskie budynki otrzymały staranne opracowanie oraz wysoki poziom estetyczny; w okresie 1960−66 zabudowę osiedla dogęszczono wysokimi budynkami, psując efekt plastyczny założenia.

W latach 50. na murze posesji pod nr 4 umieszczono tablicę Tchorka upamiętniająca egzekucją ludności cywilnej dokonaną przez Niemców w tym miejscu pierwszego dnia powstania warszawskiego.