Ruiny zamku Gryf położone na wysokim bazaltowym wzgórzu. Pierwotnie był tu gród z połowy XII w. Zamek wzniesiono dla księcia głogowskiego Konrada I zapewne w 2 połowie XIII w. na planie nieregularnym, bez wież, z murami obronnymi z bazaltu. W 1399 roku warownia przeszła w ręce Schaffgotschów. Przebudowa w 2 ćw. XVI w. zaowocowała wzniesieniem trzykondygnacyjnej wieży mieszkalnej w części wschodniej. W 1546 roku dokonano dalszej rozbudowy i ufortyfikowania całości. Prace modernizacyjne prowadzone w XVII i XVIII w. nie przedłużyły jednak użytkowania zamku , bowiem już w 1798 u stóp wzgórza założono folwark, gdzie przeniesiono administrację dóbr. Twierdza została opuszczona co skutkowało częściową jej rozbiórką. Zachowane ruiny pozwalają na wyodrębnienie zamku wysokiego, średniego i dolnego z dojazdem od południa przez kamienną szyję z dwoma bramami. Najwyżej położony zamek górny był ukształtowany na planie nieregularnego pięcioboku, z budynkami wokół murów i wieżą. Na jego ścianach od strony dziedzińca widoczne są ślady geometrycznej dekoracji sgraffitowej.