pałace Siemianowice Śląskie (3)

Dobra w skład których wchodził pałac zostały sprzedane w 1692 roku przez Stanisława Mieroszewskiego i stały się własnością Bogusława Hunter von Grandon, który następnie w 1718 roku sprzedał pałac Julianie Maksymilianie Coob von Neyding, po śmierci której odziedziczył go jej syn Karol Henckel von Donnersmarck. Jednak jako stałą rezydencję rodu wybrał go dopiero jego syn Łazarz Henckel von Donnersmarck. Niedługo później, w latach 1778–1789 pałac został rozbudowany poprzez dobudowanie do skrzydła północnego Mieroszewskich nowego skrzydła od zachodu. W czasie wojen napoleońskich (IV koalicja antyfrancuska) w 1807 roku pałac został splądrowany. Ok. 1830 nastąpiła kolejna przebudowa, podczas której zmodernizowano kaplicę i elewacje oraz połączono północne barokowe skrzydło Mieroszewskich z nowym skrzydłem w stylu klasycystycznym od wschodu, w które wtopiono wcześniejszą wieżę bramną. W skład kompleksu pałacowego wchodziły także dwie oficyny, brama i dwa budynki gospodarcze. Założenie otaczał park. Około 1850 roku do korpusu głównego dostawiono oficynę południową (rozebraną w 1934 roku, a w 2 poł. XIX w. zmieniono m.in. klatkę schodową. Pod koniec XIX w., Donnersmarckowie sprzedali zespół pałacowy. W latach 1921–1926 zespół pałacowy zmodernizowano. Jego ostatnim prominentnym lokatorem w latach 1926–1932 był Józef Kiedroń – były minister w rządzie Władysława Grabskiego, gdy pełnił funkcję dyrektora Górnośląskich Zjednoczonych Hut Królewska i Laura.

Władze niemieckie w czasie okupacji w latach 1939–1945 nakazały przebudować reprezentacyjne sale na małe pokoje biurowe i wybić nowe otwory okienne, przez co w znacznym stopniu zniszczono zabytkowy wystrój.

W 1990 kompleks pałacowy został przejęty przez władze miejskie od kopalni Siemianowice. W 2005  z bonifikatą kupiła go firma Silesia sp. z o.o. i opracowała plan adaptacji na hotel autorstwa inż. arch. Kazimierza Stamirowskiego z Siemianowic Śląskich. W 2009 pałac zaczęto częściowo remontować. W 2011 obiekt kupiła firma Prestige Residences z Katowic, a w 2013 - Grupa Saternus. Obecnym właścicielem obiektu jest spółka Inspiration Point S.A. 

W 2016 Rada Miejska Siemianowic Śląskich wpisała obiekt do Lokalnego Programu Rewitalizacji, co dało możliwość ubiegania się o finansowanie w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. W kwietniu 2018, w częściowo odnowionym pałacu doszło do oficjalnego podpisania dokumentów związanych z przyznaną przez Urząd Marszałkowski dotacją. Właściciel obiektu otrzyma blisko 20 milionów zł na prowadzenie dalszych prac rewitalizacyjnych. (Decyzja o przyznaniu dofinansowania powoduje, że ok. 80% powierzchni obiektu zostanie przeznaczone na działania społeczne).

Skandalicznym faktem jest, że w zapisach śląskiego wojewódzkiego konserwatora zabytków o kilka stuleci zaniżono wiek obiektu, co zdecydowanie obniża jego rzeczywistą wartość historyczną pośród pałaców i zamków Śląska. Pomimo wielokrotnych interwencji, do dzisiaj nie poprawiono błędu, który powtarzany jest w encyklopediach i opracowaniach naukowych.



Literatura: Antoni Halor, "Wokół dawnej kaplicy siemianowickiego pałacu", Siemianowice 1998

W budynkach pałacowych i zabudowaniach dworskich znajdował się od lipca 1942 r. „Polenlager” nr 10 w Siemianowicach Śląskich. Początkowo przywożono tu rodziny z terenu powiatu żywieckiego i bielskiego. W późniejszym okresie z powiatów myszkowskiego i zawierciańskiego.