|
starsze nowsze oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 11 głos | średnia głosów: 6
8 maja 2025 , Tylna elewacjia kamienicy Kamienica "Pod Złotym Dzbanem".Skomentuj zdjęcie |
Dodane: 2 września 2025, godz. 9:31:45 Autor zdjęcia: vetinari Rozmiar: 1954px x 3000px Aparat: Canon EOS 200D 1 / 80sƒ / 7.1ISO 10010mm
0 pobrań 88 odsłon 6 średnia ocen Poprzednie i następne zdjęcia vetinari Obiekty widoczne na zdjęciu Kamienica "Pod Złotym Dzbanem" więcej zdjęć (22) Dawniej: Goldener Krug Trudno byłoby wyobrazić sobie miasto bez karczmy, a jeszcze trudniej karczmę bez piwa. O tym, jak ważny był ten złocisty trunek w dawnym Wrocławiu, najlepiej świadczy tzw. wojna piwna, która miała miejsce w naszym mieście pod koniec XIV wieku. Zaczęło się od tego, że w 1380 r. rada miejska skonfiskowała zakazane wówczas we Wrocławiu ze względu na uprzywilejowanie lokalnego trunku piwo świdnickie, które na Boże Narodzenie książę legnicki Rupert wysłał dziekanowi katedralnemu, a zarazem swemu bratu Henrykowi. W konflikt włączył się sam król Wacław IV, a skończyło się na tym, że wrocławscy kanonicy od tamtej pory mogli warzyć i sprowadzać piwo tylko na własne potrzeby. Co ma jednak piwo do kamienicy? Otóż wiele, bowiem XVI i XVII wiek były dla Wrocławia złotym okresem karczmarstwa, a w domu Pod Złotym Dzbanem, czyli w Rynku 22, od 1519 r. mieścił się browar, który zaopatrywał w piwo najsłynniejszą karczmę w mieście - Piwnicę Świdnicką. Choć dziś to rzecz niewiarygodna, cech karczmarzy był w XV wieku jednym z najważniejszych w mieście, a wśród jego członków nie brakowało radców i ławników miejskich. Stąd nic dziwnego w fakcie, że to rada miejska w 1500 roku założyła przy ul. Kotlarskiej browar, który miał zaopatrywać w piwo Piwnicę Świdnicką. Jednak ze względu na trudności w transportowaniu trunku, browar przeniesiono dokładnie naprzeciwko lokalu, czyli do domu Pod Złotym Dzbanem. By usprawnić transport z karczmą, połączono ją z kamienicą podziemnym korytarzem, który zachował się do dziś. Współczesny dom pod adresem Rynek 22 jest odwzorowaniem klasycystycznej kamienicy, która została rozebrana w 1900 roku. Już w dwa lata później na jej miejscu stanął secesyjny dom handlowy Klausner. Co ciekawe, w latach 30. XX wieku na parterze domu handlowego mieściła się lodziarnia, a dziś mieści się tu kawiarnia Pod Złotym Dzbanem. Zwracając uwagę na architektoniczne walory budynku, warto wcześniej przyjrzeć się Rynkowi 16. Podobieństwo obydwu kamienic jest uderzające. Jako jedyne na południowej pierzei utrzymane są w klasycystycznym stylu, obydwie mają cztery kondygnacje i czteroosiowy układ okien, okna pierwszego piętra zdobią trójkątne naczółki, a dodatkowo podobieństwo podkreśla żółty kolor obydwu kamienic. Źródło [ wroclaw.naszemiasto.pl] Południowa strona Rynku - "Złotego Pucharu" więcej zdjęć (343) Dawniej: Goldene Becher Seite Strona południowa Nosiła nazwę Strony Złotego Pucharu (niem. Goldene-Becher-Seite), a wcześniej Przy Starej Szubienicy (Beim Alten Galgen), jej zabudowa stanowi w znacznym stopniu swobodną rekonstrukcję z okresu powojennego (z lat 1952-1960). Duża część budynków to dawne secesyjne lub modernistyczne domy towarowe, ukryte za pseudohistoryczną elewacją. Rynek 12 po wojnie elewacja odbudowana w uproszczonej formie, została zrekonstruowana w 2006 r. Rynek 13 budynek stanowi ciekawy przykład secesji z 1903 r. Rynek 14 mieści centrum informacji turystycznej Rynek 15 Rynek 16 powstała w 1822 r. w wyniku przebudowy renesansowej kamienicy Rynek 17 Rynek 18 Apteka pod Ratuszem barokowa Rynek 19 Kamienica Pod Starą Szubienicą Rynek 20 Rynek 21 Rynek 22 Kamienica Pod Złotym Dzbanem fasadę odtworzono według stanu z 1822 r. Rynek 23 Kamienica Pod Zieloną Dynią odbudowana w stylu renesansowym Rynek 24 Rynek 25 secesyjny dawny dom handlowy firmy Stein & Koslowsky z 1906 r. Rynek 26 Kamienica Pod Złotym Pucharem Rynek 27-28 secesyjna kamienica na miejscu dwóch wcześniejszych. Źródło: Rynek więcej zdjęć (6101) Dawniej: Ring Rynek we Wrocławiu (niem. Großer Ring in Breslau) – średniowieczny plac targowy we Wrocławiu, obecnie centralna część strefy pieszej. Stanowi prostokąt o wymiarach 205 na 175 m[1]. Jest to jeden z największych rynków staromiejskich Europy. Zabudowę otaczającą Rynek stanowią budynki pochodzące z różnych epok historycznych. Centralną część Rynku zajmuje blok śródrynkowy, składający się z Ratusza, Nowego Ratusza oraz licznych kamienic. Rynek tworzy układ urbanistyczny wraz z przekątniowo przyległymi placem Solnym oraz placem wokół kościoła św. Elżbiety. Do Rynku prowadzi 11 ulic – po dwie w każdym narożniku (Świdnicka, Oławska, E. Gepperta (Zamkowa), Ruska, św. Mikołaja, Odrzańska, Kuźnicza, Wita Stwosza), ponadto przebity w XIV lub XV w. Kurzy Targ po stronie wschodniej oraz wąskie ul. Więzienna i Przejście św. Doroty. Rynek powstał w związku z lokacją Wrocławia, wedle nowszych badań już za czasów Henryka Brodatego, między 1214 a 1232. Starsze publikacje twierdziły, że powstał dopiero w czasie powtórnej lokacji w 1241-1242. Z biegiem czasu wokół Rynku powstały kamienice patrycjatu, a około połowy XIV wieku utworzyły ciągłe pierzeje i nastąpiło utrwalenie podziałów własnościowych. W XIX w. przez Rynek poprowadzono linie tramwaju, najpierw konnego, a później także elektrycznego. Tramwaje kursowały przez Rynek do połowy lat 70. zeszłego stulecia, gdy przeniesiono je na Trasę W-Z. W latach 1996-2000 wyremontowano nawierzchnię Rynku, ostatecznie zamykając ruch samochodowy po jego wschodniej stronie, jak również odnowiono większość elewacji. Przy Rynku znajduje się obecnie 60 numerowanych posesji, przy czym niektóre budynki posiadają kilka numerów. Podziały działek przebiegają najczęściej inaczej niż dawne podziały lokacyjne, na skutek wtórnych podziałów i scaleń. Każda działka posiada również swoją historyczną nazwę, zwykle związaną z atrybutem umieszczonym niegdyś na elewacji kamienicy lub losami miejsca, np. Pod Gryfami, Pod Błękitnym Słońcem, Stary Ratusz. Źródło: |