Nad Wisłą, w miejscu, gdzie niewielki przesmyk łączy ulicę Bulwar z Sadową, wybudowano piętrowy budynek w stylu modernizmu europejskiego, wg projektu lubelskich architektów - Tadeusza Witkowskiego, który ok. 1930 r. opracował część gastronomiczną tego obiektu od strony Bulwaru, oraz Stanisława Fertnera – autora części hotelowej, przygotowanej dwa lata później.
Powstały z drewnianych prefabrykatów hotel i pensjonat „Kasyno”, oferował swoim gościom ponad dwadzieścia pokoi na parterze i piętrze, a w suterenach – garaże. „Kasyno” reklamowało się w przewodniku z 1933 i 1939 r., zachwalając „nowoczesny komfort, pierwszorzędną restaurację, gabinety, boksy i place tenisowe”. Tuż pod reklamą „Kasyna” w informatorze z 1933 r. był apel Związku Uzdrowisk Polskich: „Wyjazd do uzdrowisk zagranicznych nie lepszych od polskich jest zbrodnią wobec Ojczyzny!”.
W trakcie wojny ustalono, że bryła budynku kłóci się z niemieckimi planami stworzenia w Kazimierzu kurortu. Nakazano rozbiórkę „Kasyna”, po którym pozostał tylko pusty plac zachowujący jego nazwę.
W czasach prl-u powstał na tym miejscu bar wątpliwej sławy. Dziś na działce, która została podzielona, stoją dwa obiekty nawiązujące do tradycji przedwojennego „Kasyna” – od strony Wisły „Austeria Kazimierska”, a od strony ulicy Sadowej – „Kwadrans”.