Po strażnicy obronnej pozostał tylko odcinek muru o grubości 0,6 metra i długości 4,5 m. Bardzo skromne pozostałości nie pozwalają na określenie jej wielkości i planu. Nie wiadomo też, kto ją wybudował, ponieważ nie zachowały się żadne pisane dokumenty o strażnicy. Wybudowana została w okresie panowania Kazimierza Wielkiego. Istnieją jednak hipotezy, że powstała później, a wybudował ją Władysław Opolczyk w latach 70-80 XIV wieku. Przypuszcza się, że uległa ruinie na przełomie XV i XVI wieku.

Strażnica była niewielka, ale ukształtowanie terenu wokół niej wskazuje, że prawdopodobnie u podnóża skały Zamkowej znajdowały się pomocnicze pomieszczenia chronione wałem i fosą. 

Zabytek znajduje się na północ od wsi, około 50 m od ostatnich zabudowań, na skale wapiennej. Wznosi się ona ponad otaczający ją teren na około 22 m, a jej potencjalna powierzchnia użytkowa jest niewielka i wynosi około 525 m². Rachityczne pozostałości, to jest bardzo niewielki fragment muru z kamienia łamanego (o długości około 3,5 m i szerokości maksymalnej 0,7 m), widoczny jest na wschodniej stronie ostańca skalnego. Według ustaleń Czesława Hadamika fragment ten należał do muru obwodowego małego dziedzińca górnego. Zabytek jest bardzo słabo czytelny w terenie.