starsze
nowsze
1
1+
2-
2
2+
3-
3
3+
4-
4
4+
5-
5
5+
6-
6
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 3 głosy | średnia głosów: 6
Skomentuj zdjęcie
Gladiator Motor
+2 głosów:2
Ale fajna taksówka. To zdjęcie ma swój klimacik. :)
2025-09-18 09:36:57 (8 miesięcy temu)
DariuszS
Na stronie od 2025 kwiecień
1 rok 1 miesiąc 18 dni
Dodane: 17 września 2025, godz. 23:44:32
Autor zdjęcia: DariuszS
Autor: Stanisław Sikora ... więcej (69)
Rozmiar: 1700px x 1142px
Licencja: GNU FDL 1.1
Aparat: ET-2850
2 pobrania
386 odsłon
6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia DariuszS
Obiekty widoczne na zdjęciu
Architekt: Józef Grzegorz Lessel
Zbudowano: 1840, 1911-1914
Dawniej: Mykwa
Budynek dawnej rytualnej łaźni żydowskiej znajduje się przy ul. Kłopotowskiego 31 na Pradze Północ w Warszawie.

Mykwa przy dzisiejszej ul. Kłopotowskiego istniała już co najmniej od połowy XIX w. Natomiast obecny budynek zastał wzniesiono w latach 1911-14 według projektu Nauma Hornsteina z przeznaczeniem na żydowską łaźnię obrzędową, jako część dużego zespołu zabudowań praskiej gminy żydowskiej.

Budynek jest w całości licowany czerwoną cegłą, posiada dwa skrzydła: frontowe i zachodnie, które wraz z poprzeczną oficyną otaczają z trzech stron dziedziniec. Skrzydło frontowe liczy dwie kondygnacje i posiada sześć osi. Detale architektoniczne wyróżniają się wysokim poziomem wykonania - gzymsy, obramienia okien i pilastry wykonane są z tynku imitującego kamień. Nie zachowała się attyka z cokołami, pomiędzy którymi umieszczone były balustrady.

Elewacja frontowa parterowego skrzydła zachodniego wykonana jest ze zwykłej czerwonej cegły i liczy pięć osi, z czego trzy ostatnie zgrupowane są w piętrowy ryzalit. Naroża elewacji i ryzalitu ujęte są pilastrami zwieńczonymi sterczynami z motywem nadwieszonej machikuły. We wnętrzach zachowały się elementy dawnego wystroju, głównie posadzki oraz marmurowe schody.

W mykwie znajdował się rodzaj basenu z wodą o bardzo powolnym przepływie. Pobożni Żydzi oczyszczali się tu przed szabatem i świętami religijnymi. Religijna żydowska mówi, że kobieta powinna oczyszczać się w mykwie po każdej miesiączce. Mężczyzna nie ma natomiast obowiązku korzystania z mykwy - jest to tylko zwyczaj. W przypadku mężczyzn zanurzenie nie wymaga pomocy drugiej osoby. Kobiety korzystają z pomocy balanis - specjalistki odpowiedzialnej za nadzorowanie rytuału korzystania z mykwy.

Wcześniej przygotowują się do zanurzenia – zdejmują ozdoby, rozczesują włosy, usuwają z nich lakier i inne ozdoby. Obowiązek zanurzenia w mykwie spoczywa tylko na kobiecie zamężnej.

Codziennie z mykwy korzystają chasydzi, odbywają kąpiel przed modlitwami. Mężczyźni z innych odłamów judaizmu korzystają z mykwy przed świętami, m.in. Jom Kippur.

Osoby, które przechodzą na Judaizm muszą odbyć rytualną kąpiel w mykwie w obecności trzech świadków (dorosłych mężczyzn, szanowanych w społeczności). W wodzie zanurza się też nowo zakupione naczynia od nie-Żydów. Nadaje się im w ten sposób „rytualną czystość”.

Po zakończeniu II wojny światowej budynek został ponownie przebudowany i przeznaczony na siedzibę Centralnego Komitetu Żydów Polskich. Następnie mieściło się w nim państwowy żłobek nr 11, przedszkole i społeczne liceum ogólnokształcące.

Po odzyskaniu budynku przez Gminę Wyznaniową Żydowską w Warszawie, mieści się w nim Wielokulturowe Liceum Humanistyczne im. Jacka Kuronia. W gmachu jest też siedziba Żydowskiej Ogólnopolskiej Organizacji Młodzieżowej (ŻOOM), pod przewodnictwem Anny Bakuły.

Tuż obok budynku znajdowała się praska synagoga. Została rozebrana w 1961 roku oraz istniejący do dziś Gmach Wychowawczy im. Michała Bergsona.
Dawniej: Brukowa, Szeroka, Wójcika
Ulica księdza Ignacego Kłopotowskiego (dawniej Brukowa, Szeroka, Wójcika) – około 600-metrowa ulica, leżąca w obszarze Stara Praga na Pradze Północ. Patronem ulicy jest ksiądz Ignacy Kłopotowski, polski prezbiter katolicki, założyciel Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Loretańskiej, od 2005 roku błogosławiony. Ulica jest jednokierunkowa – ruch odbywa się w stronę Wisły (na południowy zachód). Posiada jedną jezdnię po dwa pasy ruchu.
Powstanie ulicy szacowane jest na drugą połowę XVIII wieku. Ówcześnie nazywana Brukową stanowiła dojazd do tyłów budynków z ulicy Brukowanej (dziś Okrzei), która była dojazdem do mostu Ponińskiego. Z powodu charakteru "zaplecza" na Brukowej utrzymywała się drewniana zabudowa, podczas gdy na sąsiedniej ul. Brukowanej stały już kamienice.

Sytuacja się zmieniła na przełomie XVIII i XIX wieku, już po spaleniu mostu Ponińskiego. Kolejne mosty łyżwowe łączyły lewy brzeg Wisły z ulicą Brukową, co było motorem napędowym rozwoju. Około 1820 roku została poszerzona i przedłużona do ul. Targowej, a w latach 1824-1825 stanęła przy niej klasycystyczna Komora Wodna. Około 1836 w miejscu dzisiejszego Centrum Praha postawiono zabudowania straży pożarnej. W tym samym roku po drugiej stronie ulicy powstał okrągły gmach praskiej synagogi, co spowodowało koncentrację życia społeczności żydowskiej w tym miejscu.

Znaczenie ulicy utrzymywało się aż do oddania do użytku w 1864 roku mostu Kierbedzia. Rozebrano most łyżwowy, a w pobliżu Komory Wodnej wystawiono w latach 1868-1869 okrągły gmach praskich wodociągów. W tym okresie nadano ulicy nową nazwę: Szeroka.

Podczas II wojny światowej bliskość Wisły stała się przekleństwem Szerokiej. Wiele budynków na odcinku od Wybrzeża Szczecińskiego do ul. Jagiellońskiej zostało zniszczonych, wiele też później rozebrano. Po zakończeniu wojny ulica zyskała częściowo nową zabudowę, a w 1949 roku jej patronem został lewicowy działacz Karol Wójcik. W 1950 roku na miejscu dawnego zespołu szkół powszechnych wybudowano siedzibę ówczesnych władz dzielnicy, gdzie obecnie mieści się Urząd Dzielnicy Praga Północ.
W 1991 roku patronem ulicy został ks. Ignacy Kłopotowski.