Obiekt składa się z dwóch budynków: secesyjnego dwukondygnacyjnego pałacyku nakrytego dachem mansardowym i stykającej się z nim ścianą ogniową eklektycznych willi, wybudowanych ok. 1900 r. Należały one do landsberskiego przemysłowca, społecznika i filantropa Maxa Bahra oraz jego brata Roberta Bahra (następnie kupca Wilhelma Henkego). Secesyjną elewację frontową zdominowała wieloboczna wieża kryta hełmem z latarnią i dwa ryzality.
Po 1945 r. budynek pełnił funkcję pałacu biskupiego, a do lutego 2007 r. był siedzibą Diecezjalnego Sądu Kościelnego.

Za: