Kościół filialny p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego, dawna kaplica grobowa. Usytuowany na wzniesieniu zwanym Świętą lub Maślaną Górą, pierwotnie należącym do parku przypałacowego. Wzniesiony jako kaplica grobowa z inicjatywy Caroliny z domu grafiny von Mettich und Mohr, I voto von Wimmersberg (zmarłej 31 .V. 1865), w latach 1865-66 z fundacji doktora Rudolfa Bernharda grafa Stillfried von Alcantara und Rattonitz, granda portugalskiego, tajnego radcy dworu berlińskiego, Mistrza Ceremonii Orderu Orła Czarnego i mistrz ceremonii dworu pruskiego. Według wspólnego projektu Carla Ludeckego i fundatora. Konsekracja świątyni 31 V 1866 r. Dzwony zawieszone 1866 r., krzyż i gałka na sygnaturce umieszczona 1865. Na przełomie 1866/67 świątynia służyła za lazaret wojskowy. W 1867 r. wzniesiono połączony z kościołem budynek (tzw. klasztorek) dla 2 sióstr szarytek z domu zakonnego św. Elżbiety w Nysie. Powtórna konsekracja kościoła 9 .VI. 1868 r. Od 1945 r. kościół filialny. Remontowany w 1966 r. i 1975 r., kiedy to dostawiono kruchtę zach. i emporę organową.