Pałac został wybudowany po roku 1794, kiedy to właścicielem wsi Wzdów oraz Turzego Pola został Adam Ostaszewski - jeden z przywódców konferencji barskiej na Podkarpaciu, najstarszy syn Teofila Ostaszewskiego, zakupił on włości wzdowskie od krajczyni koronnej Teresy z Ossolińskich Potockiej.
Pałac został wybudowany końcem XVIII w. na miejscu starego juz i skromnego dworu w otoczeniu parku krajobrazowego, którego datę powstania szacuje się na podobny okres. Jeśli chodzi o samą budowle to była prawdopodobnie budową klasycystyczną, usytuowaną na rzucie prostokąta, dziewięcioosiową i jednopiętrową, zwróconą frontem ku wschodowi, murowaną z cegły, potynkowaną. Na osi od zachodu salon z sufitem z fasetą i z fragmentami parkietu z dwubarwnego drewna; od wschodu sień z neorenesansowym stropem kasetowym i rozetami; częściowo zachowana do dnia dzisiejszego klasycystyczna stolarka drzwi i boazerii; pod częścią środkową pałacu znajdują się sklepione piwnice z lunetami - wejście do środka było zamknięte portalem kamiennym, cała budowla pokryta jest czterospadowym dachem.
Nowy właściciel był człowiekiem niewątpliwie niezwykłym, Adam Ostaszewski znał ponad dwadzieścia języków i zajmował się tłumaczeniem poezji z całego świata, sam również był poetą i dramatopisarzem. Jako doktor prawa i filozofii był zapalonym naukowcem i wynalazcą m.in. skonstruował model samochodu i zbudował urżądzenie latające. Z uwagi na swoje wszechstronne wykształcenie i zainteresowania w pałacu posiadał bogatą bibliotekę, która była jednym z pomieszczeń reprezentacyjnych, znajdująca się w dużej sali pałacowej.
Obiekt był dwukrotnie rozbudowywany i przekształcany około 1880 r. oraz w latach 1917-1918 przez ówczesnego gospodarza Adama OStaszewskiego. Końcem XIX w.dobudowano prawe skrzydło pałacu oraz podwyższono całą budowlę o jedną kondygnację. Po przebudowie pałac składa się z dwóch głównych części: pierwszej, starszej którą stanowi korpus główny oraz drugiej, czyli nowszego skrzydła wzniesionego przy tylnym narożniku bocznej elewacji. W części środkowej korpusu usytuowany jest pięcioosiowy ryzalit, półkoliście zamknięty głównymi drzwiami wejściowymi, takiego samego kształtu na piętrze oraz czterema oknami.
W rezydencji Ostaszewskich znajduje się również taras, który od zewnątrz zamknieto balustradą z tralek. Fasady budynków pokryte są wieżami, wyższymi od głownego korpusu pałacu o pół kontygnacji, które są pokryte stożkowymi daszkami z żelaznymi iglicami na końcach.
W niedługim okresie po rozpoczęciu II wojny światowej w roku 1939 pałac przejęli Niemcy w którym urzadzili kasyno dla oficerów Wermachtu i Luftwaffe, następnie budynek do końca stycznia 1945 zajmował sztab jednostki Armii Czerwonej. Po wojnie budynek wykorzystano jako zakład poprawczy a z czasem dom dziecka. Ostatecznie w roku 1959 pałac przejął Zarząd Główny ZWK i zlokalizował w nim Małopolski Uniwersytet Ludowy, który mieścił się w dawnej rezydencji Ostaszewskich jeszcze niedawno.
Obecnie pałac stoi opuszczony i zaniedbany.

(autorem opisu - za wyjątkiem ostatniego zdania - jest Piotr Depciuch )